ERGO SUM

2011-10-30T18:30:00.001+02:00

2011-06-07T21:07:00.001+03:00

2010-09-30T21:12:00.001+03:00

2009-11-11T01:07:00.007+02:00

Θυμάσαι όταν ήρθαμε;
Είχα πάλι γένια. Μαύρα.
Προσπαθούσαμε.
Μακριά και μαζί ταξιδέψαμε.
Προσπάθησα.
Ξέρω ότι το ξέρεις.
Είδες να με χάνεις.
Δεν πονάς πια.
Ξέρεις ότι θα τα καταφέρω.
Με έμαθες.
Ξέρεις.
Οι μαμάδες πάντα καταλαβαίνουν.
Από τα μάτια

2009-09-30T19:54:00.000+03:00

Portami a ballare portami a ballare

uno di quei balli antichi

che nessuno sa fare più

sciogli i tuoi capelli lasciali volare

lasciali girare forte intorno a noi.

Lasciati guardare lasciati guardare

sei così bella che non riesco più a parlare

di fronte a quei tuoi occhi così dolci e così severi

perfino il tempo si è fermato ad aspettare.

Parlami di te di quello che facevi

se era proprio questa la vita che volevi

di come ti vestivi di come ti pettinavi

se avevo un posto già in fondo ai tuoi pensieri.

Dai mamma dai questa sera lasciamo qua

i tuoi problemi e quei discorsi sulle rughe e sull'età,

dai mamma dai questa sera fuggiamo via

e tanto che non stiamo insieme e non è certo colpa tua

ma io ti sento sempre accanto anche quando non ci sono

io ti porto ancora dentro anche adesso che sono un uomo

e vorrei, vorrei saperti più felice

si vorrei, vorrei dirti molte più cose

ma sai, mamma sai questa vita mi fa tremare

e sono sempre i sentimenti i primi a dover pagare,

ciao mamma ciao domani vado via

ma se ti senti troppo sola allora ti porto via.

E vorrei. vorrei saperti più felice e vorrei,

vorrei dirti molte più cose.

Portami a ballare portarmi a ballare

uno di quei balli antichi

che nessuno sa fare nessuna sa fare più

2009-07-20T20:49:00.002+03:00

Michael!

2009-06-26T01:03:00.004+03:00

Πριν πέντε λεπτά.
Το άκουσα τυχαία.
Έκανα ζάπιν για να με πάρει ο ύπνος.
Το CNN ανέφερε ότι μεταφέρθηκε στο UCLA Medical Center χωρίς αναπνοή.
Το BBC ανέφερε ήδη την είδηση ότι πέθανε.
To Al Jazeera-Reuters-Fox επιβεβαιώνουν.
Αυτή τη στιγμή το CNN έχει απευθείας από το Νοσοκομείο. Πάνω από την ανταποκρίτια πετάνε ελικόπτερα. Έχουν σχηματιστεί ήδη πηγαδάκια από φανς στο πεζοδρόμιο.
Πριν 2-3 μήνες προσπαθούσα να βρω εισιτήρια για το O2 στο Λονδίνο. Ούτε για Γεννάρη 2010 είχα βρει παρά μόνο Vips tickets των 2.500 €.
Όσο γράφω αυτή τη στιγμή ο φίλος μου ο Κώστας μού θύμισε στο Facebook πόσο τον αγαπούσα από μικρός.
Το '92 στο Flaminio στη Ρώμη όταν τον είδα ήταν ακόμα ο mega star, αυτός που έβγαλε αυτό που έχει πουλήσει περισσότερα αντίτυπα σε βινύλιο από οτιδήποτε άλλο. Τότε κυκλοφορούσε ακόμα με 15 αστυνομικούς συνοδεία.
Το απόγευμα έπαιζε στο Kosmos ένα τραγούδι των Jacksons 5, τότε που ήταν το παιδί-θαύμα, ο Peter Pan που ποτέ δε μεγάλωσε. 50 χρόνια, 45 ως ο απόλυτος σούπερ σταρ.
Μένω στο CNN, είναι το μόνο που μεταφέρει την είδηση από άλλες πηγές, αλλά τονίζει ότι το ίδιο δεν το επιβεβαιώνει. Ελπίζω να είναι μια κακή διάδοση.
Ο Michael, ακόμα και όπως ήταν, μου κρατούσε παρέα.
Όπως συμβαίνει με κάποιον που δεν τον έχεις ούτε πρόκειται να τον γνωρίσεις ποτέ, αλλά σού είναι τόσο οικείος, που, μια τέτοια είδηση, σε κάνει να ριγείς.

wRoNg

2009-05-08T15:40:00.003+03:00

2009-05-01T13:04:00.002+03:00

kAtAlAvA

2009-04-29T00:11:00.001+03:00

Μια καθημερινή μέρα.
Μια μέρα σαν οποιοσδήποτε.
Μια μέρα γεμάτη.
Μια μέρα που ταιριάζει το είναι σου με τον κόσμο σου.
Μια μέρα που είσαι σημαντικός.
Μια μέρα τίποτα παραπάνω.
Μια μέρα σπουδαία.
Τέτοιες μέρες θέλεις να μοιραστείς με πρόσωπα λατρεμένα.
Που υπάρχουν μόνο μέσα σου.
Που δεν υπάρχουν.

Μια τέτοια μέρα δε σε νοιάζει να είναι η τελευταία.

Bonus track:
Εγώ το φως μετάλαβα
κι εκεί σε πάει η καρδιά συνήθως
Υπ' όψιν μου δεν τα 'λαβα
του κόσμου τα χλωμά
Κατάλαβα
Εγώ το φως μετάλαβα
κι αντέχω τη φωτιά
στο στήθος
Υπ' όψιν μου δεν τα 'λαβα
του κόσμου τα χλωμά
κατάλαβα

Καλή Ανάσταση!

2009-04-16T18:46:00.010+03:00

2009-04-14T21:46:00.002+03:00

Ο αετός και τα αιμοδιψή κοράκια

2009-04-08T09:38:00.008+03:00

Στη Λ’ Άκουιλα* είχα πάει με την κοπέλα μου καταχείμωνο, να δούμε την αδερφή της, τη Γ., που σπούδαζε Ιατρική εκεί. Η Λ’ Άκουιλα είναι πόλη της κεντρικής Ιταλίας κτισμένη σε υψόμετρο 715 μ. και είναι από τις πιο κρύες πόλεις της Ιταλίας.

Η Γ. έμενε στο κέντρο, σε ένα σπίτι με τζάκι. Δεν είχε όμως ξύλα. Θέλαμε να ψήσουμε καμιά μπριτζόλα στα κάρβουνα.

Μια μέρα είχε λαϊκή στην κεντρική Πιάτσα Ντουόμο. Αφού κάναμε την απαραίτητη περιπλάνηση στις μπανκαρέλες της λαϊκής, ξαναγυρίσαμε σπίτι. Αφού τέλειωσε η λαϊκή ξαναγυρίσαμε στην πλατεία. Μαζέψαμε όλα τα ξύλινα τελάρα που είχαν περισσέψει και τα είχαν αφήσει για να τα πάρουν τα σκουπιδιάρικα. Πολλά τελάρα. Τρία άτομα, δε θυμάμαι πόσα πηγαινέλα. Γεμίσαμε το δωμάτιο που είχε το τζάκι με ξύλινα τελάρα. Καίγαμε το ένα μετά το άλλο στη σειρά αλλά κάρβουνα για ψήσιμο δεν περίσσευαν.

Ήμασταν γύρω στα 23. Άσχετοι…

Ευτυχώς που το σπίτι τής Γ. διέθετε και κουζίνα υγραερίου κι έτσι δεν πεινάσαμε.

Γελούσαμε για καιρό μετά με τη φαεινή μου ιδέα.

Η Πιάτσα Ντουόμο προχθές ισοπεδώθηκε. Η Λ’ Άκουιλα πενθεί τους νεκρούς της.

Από την ιταλική τηλεόραση παρακολουθώ συγκινητικές μικρές ιστορίες απόγνωσης και πένθους. Μια γυναίκα την ώρα του μεγάλου σεισμού χρησιμοποίησε το σώμα της ως ασπίδα για να προστατέψει τη 2χρονη κόρη της. Η κόρη σώθηκε. Η ασπίδα της όχι.

Στο γήπεδο τής Λ’ Άκουιλα στήνονται επί 24ώρου βάσεως αντίσκηνα για να φιλοξενήσουν όσους μπορούν από τους πάνω από 25.000 άστεγους.

Τα ίδια είχα ζήσει κι εγώ στους σεισμούς του ’97 στη Ματσεράτα.

Άνθρωποι έντρομοι πετάγονταν μέσα στα επόμενα λεπτά απ’ το σπίτι τους με τις πυτζάμες, άντε και με το πορτοφόλι τους, οι πιο ψύχραιμοι. Ήταν ό,τι τους είχε απομείνει. Εκείνη τη στιγμή προσπαθείς να περισώσεις τη ζωή τη δική σου και των ανθρώπων σου. Τα κοντέινερ για μήνες στέγαζαν τις ανθρώπινες ψυχές που, στην τελικά ανάλυση, ήταν σώοι κι αυτό είχε σημασία.

Τα ελληνικά κανάλια το καθένα άνοιξε 3-4 παράθυρα για να μη χάσουν την ευκαιρία να προκαλέσουν ετερόφωτους καβγάδες μεταξύ των γνωστών σεισμολόγων.

Μερικοί θα συγκινηθούν με τα ρεπορτάζ των ελληνικών καναλιών που δείχνουν τον (όντως) τραγικό θάνατο τού έλληνα φοιτητή διανθισμένα με τίποτα πένθιμη μουσική υπόκρουση. Το αίμα θα πουλήσει καλύτερα τα διαφημιστικά μπρέικς. Μετά θα απορροφηθούν στη ρουτίνα τους. Μετά καθένας θα ψάξει αλλού για αίμα ώστε να περάσει πιο ευχάριστα την αβάσταχτα αδιάφορη καθημερινότητά του.

*(aquila = αετός)

v0TeEaRtHn0tJuSt2nItE

2009-03-28T10:45:00.010+02:00

1603deFin

2009-03-16T05:46:00.001+02:00

Che questa mia canzone arrivi a te

ti portera' dove niente e nessuno l' ascoltera'

La cantero' con poca voce sussurandotela

e arrivera' prima che tu ti addormenterai.....

1.In Amore - Gianni Morandi & Barbara Cola

LUI : Ti supererò, in amore andrò
molto più lontano dove tu stupore sei,
con le mani andrò dove sento il cuore
che mi fa capire come stai aspettando me
LEI : Ti supererò, in amore andrò
dove non hai mai sognato di arrivare tu
Con il viso andrò dentro un sentimento dove non sei stato ancora tormentato tu
LUI : Dimmi dove (quando) quando (dove) cuore, mi avvicino più a te
LEI : Tu dimmi le parole (care) fino al cuore (calde) quando …..
LUI : Me le inventerò, sto spaccando il cuore, trovo immersi nel rossore tanti “amore mio”.
Sono i tuoi,tutti i tuoi
LEI : Ti sto superando (dove) fino al cuore (quando) ora, mon vedo che te
LUI : La tua vita è vita per la vita mia e gli occhi mi appartengono, le tue labbra, ciglia e il cuore è in mano a me
LEI : Tutto il tenero che puoi non te lo renderò
INSIEME : Io non ti voglio ricordare, non esisti altrove ma
LEI : In me……
LUI : Ti supererò, vedo ad occhi chiusi dove fare dolce abusi e bei soprusi a te
LEI : Ti supererò col mio amore insonne e agitato che non dorme per svegliare te LUI : Dimmi dove (quando) quando (dove) caro cuore, io non vedo che te
LEI : Ti sto superando (dove) fino al cuore (quando) ora…
INSIEME : Ti supererò in amore andrò oltre la parola amore e non torno più.

2. Πανσέληνος - Χάρις Αλεξίου

Στη μέση ενός μικρού σπιτιού που 'χω νοικιάσει

το γέλιο ενός μωρού παιδιού με έχει αγκαλιάσει.

Τα ζήτησα όλα απ' τη ζωή μου, τα πλήρωσα με τη ψυχή μου

να έχει ένα τόπο η καρδιά πριν να γεράσει...

Έχει πανσέληνο απόψε κι είναι ωραία

είναι αλλιώτικη η σιώπη χωρίς παρέα.

Δεν νοιώθω θλίψη, μα μου΄χει λείψει το κοριτσάκι αυτό που αγάπησες τυχαία.

Δεν νιώθω θλίψη, μα μου 'χει λείψει το λάγνο ψέμα σου, που τα 'κανε ολα ωραία.

Είναι σκλήρο για μια γυναίκα να 'ναι μόνη στο λέω τώρα που η αλήθεια δεν θυμώνει.

Όση και να 'ναι η δύναμή μου, θέλω έναν άνθρωπο μαζί μου

Η μοναξιά στήνει παγίδες και πληγώνει...

Μα έχει πανσέληνο απόψε κι είναι ωραία

το σπίτι μου έρημο μα κάνουμε παρέα.

Δεν νοιώθω θλίψη, μα μου 'χει λείψει το κοριτσάκι αυτό που αγάπησες τοιχαία.

Δεν νοιώθω θλίψη, μα μου 'χει λείψει το λάγνο ψέμα σου, που τα 'κανε όλα ωραία.

3. Summer Sun - Texas

Im tired of telling the story

Tired of telling it your way

Yeh I know what I saw

I know that I found the floor

Before you take my heart, reconsider

I've opened the door

Here comes the summers sun

He burns my skin

I ache again

Im over you

I thought I had a dream to hold

Maybe that has gone

Your hands reach out and touch me still

But this feels so wrong

Before you take my heart, reconsider

I've opened the door

Here comes the summers sun

He burns my skin

I ache againIm over you

Before you take my heart, reconsider

I've opened the door

I've opened the

comes the summers sun

He burns my skin

I ache again

I'm over you

Here comes the winters rain

To cleanse my skin

I wake againIm over you

Here comes the summers sun

He burns my skinI ache again

I'm over you

Here comes the winters rain

To cleanse my skin

I wake again

I'm over you

4. I close my eyes and count to ten - Dusty Springfield

It isn't the way that you look

And it isn't the way that you talk

It isn't the things that you say or do

Make me want you so

It is nothing to do with the wine

Or the music thats flooding my mind

But never before have I been so sure

You're the someone I dreamed I would find

It's the way you make me feel

The moment I am close to you

It's a feeling so unreal

Somehow I can't believe its true

The pounding I feel in my heart

The hoping that well never part

I can't believe this is really happening to me

I close my eyes and count to ten

And when I open them youre still here

I close my eyes and count again

I can't believe it but you're still here

We were strangers a moment ago

With a few dreams but nothing to show

The world was a place

With a frown on it's face

And tomorrow was just, I don't know

But the way you make me feel

The moment I am close to you

Makes today seem so unreal

Somehow I can't believe it's true

Tomorrow will you still be here?

Tomorrow will come but I fear

That what is happening to me

Is only a dream

I close my eyes and count to ten

And when I open them you're still here

I close my eyes and count again

I cant believe it but you're still here

I close my eyes and coun't to ten

And when I open them you're still here

5. Meravigliosa Creatura - Gianna Nannini

Molti mari e fiumi attraversero'

dentro la tua terra mi ritroverai

turbini e tempeste io cavalchero'

volero' tra il fulmini per averti

Meravigliosa creatura sei sola al mondo

meravigliosa creatura paura di averti accanto

occhi di sole mi bruciano in mezzo al cuore amore e vita

meravigliosa

Luce dei miei occhi brilla su di me voglio mille lune per accarezzarti

pendo dai tuoi sogni veglio su di te

non svegliarti non svegliarti non svegliarti....ancora

Meravigliosa creatura sei sola al mondo

meravigliosa paura d'averti accanto

occhi di sole mi tremano le parole amore e vita

meravigliosa

Meravigliosa creatura un bacio lento

meravigliosa paura d'averti accanto all'improvviso tu scendi nel paradiso

muoio d'amore

meraviglioso

Meravigliosa creatura

Meravigliosa

occhi di sole mi bruciano in mezzo al cuore amore e vita

meravigliosa

6. One - U2

Is it getting better?

Or do you feel the same?

Will it make it easier on you now?

You got someone to blame

You say

One love

One life

When it's one need In the night

One love

We get to share it

Leaves you baby if you

Don't care for it

Did I disappoint you?

Or leave a bad taste in your mouth?

You act like you never had love

And you want me to go without

Well it's

Too late

Tonight

To drag the past out into the light

We're one, but we're not the same

We get to

Carry each other

One

Have you come here for forgiveness?

Have you come to raise the dead?

Have you come here to play Jesus?

To the lepers in your head

Did I ask too much?

More than a lot.

You gave me nothing, Now it's all I got

We're one

But we're not the same

Well we

Hurt each other

Then we do it again

You say

Love is a temple

Love a higher law

Love is a temple

Love the higher law

You ask me to enter

But then you make me craw

l And I can't be holding on

To what you got

When all you got is hurt

One love

One blood

One life

You got to do what you should

One life

With each other

Sisters

Brothers

One life

But we're not the same

We get to

Carry each other

One

7. À Paris - Yves Montand

Des milliers des milliers et des milliers d'années

Ne sauraient suffire pour dire

La petite seconde d'éternité

Où tu m'as embrassé

Où je t'ai embrassée

Un matin dans le lumière de l'hiver

Au parc Montsouris

À Paris

À Paris sur la Terre

La Terre qui est un astre

À ParisQuand un amour fleurit

Ça fait pendant des semaines

Deux coeurs qui se sourient

Tout ça parce qu'ils s'aiment

À Paris

Au printemps

Sur les toits les girouettes

Tournent et font les coquettesAvec le premier vent

Qui passe indifférent

Nonchalant

Car le vent

Quand il vient à Paris

N'a plus qu'un seul soucis

C'est d'aller musarder

Dans tous les beaux quartiers

De Paris

Le soleil

Qui est son vieux copain

Est aussi de la fête

Et comme deux collégiens

Ils s'en vont en goguette

Dans Paris

Et la main dans la main

Ils vont sans se frapper

Regardant en chemin

Si Paris a changé

Y'a toujours

Des taxis en maraude

Qui vous chargent en fraude

Avant le stationnement

Où y'a encore l'agent

Des taxisAu café

On voit n'importe qui

Qui boit n'importe quoi

Qui parle avec ses mains

Qu'est là depuis le matin

Au café

Y'a la Seine

A n'importe quelle heure

Elle a ses visiteurs

Qui la regardent dans les yeux

Ce sont ses amoureux

À la Seine

Et y'a ceux

Ceux qui ont fait leur nids

Près du lit de la Seine

Et qui se lavent à midi

Tous les jours de la semaine

Dans la SeineEt les autres

Ceux qui en ont assez

Parce qu'ils en ont vu de trop

Et qui veulent oublier

Alors y se jettent à l'eau

Mais la Seine

Elle préfère

Voir les jolis bateaux

Se promener sur au fil de son eau

Jouer aux caravelles

Sur la Seine

Les ennuis

Y'en a pas qu'à Paris

Y'en a dans le monde entier

Oui mais dans le monde entier

Y'a pas partout Paris

Voilà l'ennui

À Paris

Au quatorze juillet

À la lueur des lampions

On danse sans arrêt

Au son de l'accordéon

Dans les rues

Depuis qu'à Paris

On a pris la Bastille

Dans chaque faubourg

Et à chaque carrefour

Il y a des gars

Et il y a des filles

Qui sur les pavés

Sans arrêt nuit et jour

Font des tours et des tours

À Paris

8. La foule - Edith Piaf

Je revois la ville en fête et en délire

Suffoquant sous le soleil et sous la joie

Et j'entends dans la musique les cris, les rires

Qui éclatent et rebondissent autour de moi

Et perdue parmi ces gens qui me bousculent

Étourdie, désemparée, je reste là

Quand soudain, je me retourne, il se recule,

Et la foule vient me jeter entre ses bras...
Emportés par la foule qui nous traîne

Nous entraîne

Écrasés l'un contre l'autre

Nous ne formons qu'un seul corps

Et le flot sans effort

Nous pousse, enchaînés l'un etl'autre

Et nous laisse tous deux

Épanouis, enivrés et heureux.

Entraînés par la foule qui s'élance

Et qui danseUne folle farandole

Nos deux mains restent soudées

Et parfois soulevés

Nos deux corps enlacés s'envolent

Et retombent tous deux

Épanouis, enivrés et heureux...

Et la joie éclaboussée par son sourire

Me transperce et rejaillit au fond de moi

Mais soudain je pousse un cri parmi les rires

Quand la foule vient l'arracher d'entre mes bras...
Emportés par la foule qui nous traîne

Nous entraîne

Nous éloigne l'un de l'autre

Je lutte et je me débats

Mais le son de sa voix

S'étouffe dans les rires des autres

Et je crie de douleur, de fureur et de rage

Et je pleure...
Entraînée par la foule qui s'élance

Et qui danse

Une folle farandole

Je suis emportée au loin

Et je crispe mes poings, maudissant la foule qui me vole

La femme qu'elle m'avait donnéEt que je n'ai jamais retrouvé...

9. Love Profusion - Madonna

10. Why does my heart feel so bad- Moby

Why does my heart

Feel so bad?

Why does my soul

Feel so bad?

These open doors

11. Lady D' Arbanville- Cat Stevens

My Lady d'Arbanville, why do you sleep so still?

I'll wake you tomorrow

and you will be my fill, yes, you will be my fill.

My Lady d'Arbanville

why does it grieve me so?

But your heart seems so silent.

Why do you breathe so low, why do you breathe so low,

My Lady d'Arbanville why do you sleep so still?

I'll wake you tomorrow

and you will be my fill, yes, you will be my fill.

My Lady d'Arbanville, you look so cold tonight.

Your lips feel like winter,

your skin has turned to white, your skin has turned to white.

My Lady d'Arbanville, why do you sleep so still?

I'll wake you tomorrow

and you will be my fill, yes, you will be my fill.

La la la la la....

My Lady d'Arbanville why does it grieve me so?

But your heart seems so silent.

Why do you breathe so low, why do you breathe so low,

I loved you my lady, though in your grave you lie,

I'll always be with you

This rose will never die, this rose will never die.

I loved you my lady, though in your grave you lie,

I'll always be with you

This rose will never die, this rose will never die.

12. Εσύ με ξέρεις πιο πολύ - Χάρις Αλεξίου & Φίλιππος Πλιάτσικας

Εσύ με ξέρεις πιο πολύ, απ' όλους στη ζωή μου

τα μαγικά ταξίδια μου, τα έκανες κι εσύ

Όταν η νύχτα μ' έστελνε, στα στέκια της ερήμου

για σένα ήταν πάντα απλό, να ψάξεις να με βρεις

Σου λέω με ξέρεις πιο πολύ, απ' όλους στη ζωή μου

για σένα είναι πάντα απλό, να ψάξεις να με βρεις.

Κι απόψε, μες την έρημη την πόλη, που με βρήκες πάλι,

πάρε με κοντά σου

Κρύψε με μες το παλτό σου, κάνε με κορμί δικό σου

ως την άκρη του μυαλού σου, ως την άκρη του ουρανού σου

Τύλιξέ με στο κασκόλ σου, σαν παιδί σαν άγγελό σου

να χαθώ στη μυρωδιά σου, να χωρέσω στ' όνομά σου

Η πόλη παίζει τη σκληρή, στα ενήλικα παιδιά της

κι αν λείπει το άλλο σου μισό, μισός μένεις κι εσύ

μα όταν μαζί σου περπατώ, στα έρημα στενά της

στο πέλαγος της μοναξιάς μου, γίνεσαι νησί

Η πόλη παίζει τη σκληρή, στα ενήλικα παιδιά της

κι αν λείπει το άλλο σου μισό, μισός μένεις κι εσύ.

13. Over and Over - Nana Mouskouri

I never dare to reach for the moon

I never thought I'd know heaven so soon

I couldn't hope to say how I feel

The joy in my heart no words can reveal

Over and over I whisper your name

Over and over I kiss you again

I see the light of love in your eyes

Love is forever,no more good-byes

Now just a memory the tears that I cried

Now just a memory the sighs that I sighed

Dreams that I cherished all have come true

All my tomorrows I give to you

Life's summer leaves may turn into gold

The love that we share will never grow old

Here in your arms no words far away

Here in your arms forever I'll

Lai...la...la...lai

14. Uomini Soli - I Pooh

Li incontri dove la gente viaggia, e va a telefonare,

col dopobarba che sa di pioggia, e la ventiquattro ore,

perduti nel corriere della sera,

nel va e vieni di una cameriera,

ma perché ogni giorno viene sera?

A volte un uomo è da solo perché ha intesta strani tarli,

perché ha paura del sesso o per la smania di successo.

Per scrivere il romanzo che ha di dentro,

perché la vita l'ha già messo al muro,

o perché in un mondo falso è un uomo vero.

Dio delle città e dell'immensità,

se è vero che ci sei e hai viaggiato più di noi,

vediamo se si può imparare questa vita, e magari un po' cambiarla,

prima che ci cambi lei.

Vediamo se si può, farci amare come siamo,

senza violentarci più, con nevrosi e gelosie.

Perché questa vita stende,

e chi è steso o dorme o muore, oppure fa l'amore.

Ci sono uomini soli per la sete d'avventura,

perché han studiato da preti o per vent'anni di galera,

per madri che non li hanno mai svezzati,

per donne che li hann rivoltati e persi,

o solo perché sono dei diversi.

Dio delle città e dell'immensità,

se è vero che ci sei e hai viaggiato più di noi,

vediamo se si può imparare queste donne

e cambiare un po' per loro, e cambiare un po' per noi.

Ma Dio delle città e dell'immensità,

magari tu ci sei e problemi non ne hai.

Ma quaggiù non siamo in cielo,e se un uomo perde il filo, è soltanto un uomo solo.

15. Beggin'- Frankie Valli

16. Back To Black - Amy Winehouse

17. Αν μ' αγαπάς - Τάνια Τσανακλίδου

18. Άχρηστα ρολόγια - Χάριςς Αλεξίου & Φίλιππος Πλιάτσικας

19. My Way - Frank Sinatra

20. Bang Bang - Nancy Sinatra

I was five and he was six

We rode on horses made of sticks

He wore black and I wore white

He would always win the fight

Bang bang

He shot me down, bang bang

I hit the ground , bang bang

That awful sound, bang bang

My baby shot me down

Seasons came and changed the time

When I grew up, I called him mine

He would always laugh and say

Remember when we used to play

Bang bang I shot you down, bang bang

You hit the ground , bang bang

That awful sound, bang bang

I used to shoot you down

Music played and people sang…

Just for me the church bells rang…

Now he's gone I don't know why

And till this day some times I cry

He didn't even say goodbye

He didn't take the time to lie

Bang bang

He shot me down, bang bang

I hit the ground , bang bang

That awful sound, bang bang

My baby shot me down.

21. Il - Les Negresses Vertes

Il vase a vache qui pisse
Le vent n'a pas décorne les Dieux
Il est la, sous la pluie

Il ne sait ou aller

Il est la comme un con

Il est plutôt paume

C'est son chien qui le guide

Il va de pisse en pisse

Il va de crotte en crotte
Son destin est bien triste
C'est une vie de chien

Il boit pour oublier qu'il vit

Il dort pour oublier qu'il boit

C'est un bien triste

Un bien triste sort

C'est un bien triste

Un bien triste sort

Son patron est l'ordure
D'une usine de chaussures
Qu'ont pas l'odeur des pieds
Mais l'odeur du metier
Qui devait l'augmenter
Du moins, d'un moins que riença ne fait pas grand chose
Mais ça fait toujours bien
C'est son chien qui le guide
Il va de pisse en pisse
Il va de crotte en crotte
Son destin est bien triste
C'est une vie de chien
Il boit pour oublier qu'il vit
Il dort pour oublier qu'il boit
C'est un bien triste
Un bien triste sort
C'est un bien triste
Un bien triste sort
Il etait syndique,

On l'a licencie
C'est pas toujours facile
De pouvoir s'exprimer
Il n'avait plus d'argent
Sa femme l'a quitte
Il est tombe de haut
Dans la bouche de metro
C'est son chien qui le guide
Il va de pisse en pisse
Il va de crotte en crotte

Son destin est bien triste

C'est une vie de chien

Il boit pour oublier qu'il vit
Il dort pour oublier qu'il boit
C'est un bien triste
Un bien triste sort

C'est un bien triste

Un bien triste sort

Une vie nouvelle l'attend
Et c'est plutot navrant
Sa maison de repos
C'est les stations de metro
Il ne l'a pas choisie
Mais ainsi va sa vie
C'est un homme abattu

Que l'espoir a perdu

C'est son chien qui le guide
Il va de pisse en pisse

Il va de crotte en crotte

Son destin est bien triste
C'est une vie de chien
Il boit pour oublier qu'il vit
Il dort pour oublier qu'il boit
C'est un bien triste
Un bien triste sort
C'est un bien triste
Un bien triste sort

22. Oh mon Amour - Christophe

Elle a des yeux qui voient la mer

A travers la pluie qui descend

Elle fait des rêves où elle se perd

Entre les grands nuages blancs

Elle ne sait plus le jour ni l'heure

Elle a des larmes au fond du cœur

Qui lui font peur

Oh ! mon amour écoute-moi

Déjà la vie t'attends là-bas

Non n'ai pas peur il faut me croire

La vie est belle même sans mémoire

Tu sais je te raconterai

Avec le temps tu comprendras

Elle n'entend pas ce que je dis

Et sa main dans ma main s'endort

Je voudrais être ce pays

Où elle s'en va chercher encore

Dans le miroir de son passé

Ce rêve qui s'était brisé

Un soir d'été

Oh ! mon amour écoute-moi

Un autre monde t'attend là-bas

Non n'ai pas peur il faut me croire

La vie est belle et notre histoire

Peut continuer quand tu voudras

Et tout sera comme autrefois

Oh ! mon amour ouvre ton cœur

Tu m'entendras

Pardonne le mal que je t'ai fait

Je ne te quitterai plus jamais

Oui mais demain dans mes cheveux

Je vois des soleils dans tes yeux

Oh ! mon amour

Une autre vie t'attend là-bas

Je t'aime tant il faut me croire

Le monde est beau et notre histoire

Peut continuer quand tu voudras

Et tout sera.........

23. Οι φίλοι μου χαράματα - Χάρις Αλεξίου

24. Sognami - Biagio Antonacci

E se mi sognerai

Quel viso riavro'...

mai piu'... mai piu' quel piangere per me

sorridi e riavro'....

Sognami se nevica

Sognami sono nuvolaa

Sono il tempo che consola

Sono dove vai...

Sognami mancato amore

La mia casa e' insieme a te

Sono l' ombra che farai

Sognami da li'.....

Il mio cuore e' li'............

DeSiMaGeSfLouéEsDaNsMaTêTe

2009-03-10T01:38:00.013+02:00

I lost my baby, I lost my darling, I lost my friends, I lost my mind
I lost my baby, I lost my darling, I lost my friends, I lost my mind
Pour une fille d'Ottawa, grandit a Sainte-Foy
D'un père militaire, et d'une belle fille qui fut sa mère,
Qui écoutait du country, entre deux caisses de bières
Et partait le samedi, pour un lac d'Hawkesbury
Rejoindre la grand-mère and all the family
And all the family
Ah, je ne peux vivre sans toi
Et je ne peux vivre avec toi
Mais tu peux très bien vivre sans moi
Je suis foutu dans les deux cas
I lost my baby, I lost my darling, I lost my friends, I lost my mind
Coup de fil de Jami, qui un jour tomba
Pour une fille d'Ottawa
Grandit je ne sais pas,
D'un père pilote de l'air
Et d'une mère je ne sais quoi,
Tous deux aimaient le cinéma
Nous sommes habitants de la terre
Il y a des milliers de frontières
Quelqu'un existe dans l'univers
Pour quelqu'un d'autre et c'est la guerre
I lost my baby, I lost my darling, I lost my friends, I lost my mind
Pour une fille d'Ottawa, grandit a Sainte-Foy
Et qui un jour tomba pour un chanteur populaire
Grandi en Algérie, assez fucké merci
Et qui lui dit adieu, je repars fair ma vie
À HawkesburyÀ HawkesburyÀ Hawkesbury
À Hawkesbury

I lost my baby, I lost my darling, I lost my friends, I lost my mind

Adieu my baby

(Adieu mes photos, tous les souvenirs de ma vie, toutes détruites, il n'en reste que des images flouées dans ma tête)

(Jean Leloup - I lost my baby, Amedeo Modigliani - Woman with child)

ZeR0mEN0Un0

2009-02-16T20:35:00.010+02:00

Τι είναι αυτό;

2009-02-08T22:46:00.008+02:00

®OxYbaR*

2009-02-04T12:45:00.005+02:00

*E poi ci troveremo come le stars

a bere del whisky al Roxy bar

oppure non c’incontreremo mai

ognuno a rincorrere i suoi guai

ognuno col suo viaggio

ognuno diverso

e ognuno in fondo perso dentro i fatti suoi

2009-01-27T12:23:00.004+02:00

Ο Τάκης πήρε τη Λίτσα και πήγαν μια βόλτα για να ξεσκάσουν.

Η Λίτσα πέρασε ωραία εκείνη τη βραδιά. Ήπιε λίγο παραπάνω ούζο απ' ό,τι συνηθίζει.

Στο κεφάλι της ένοιωθε μια όμορφη ζαλάδα. Λίγο η συντροφιά με τον αγαπημένο της, λίγο η αλμύρα της θάλασσας, λίγο η κούραση των ημερών.

Εκείνη τη βραδιά είχε αποφασίσει ότι η ζωή τής ανήκει.

Χαλάλι οι κόποι, οι θυσίες, οι στενοχώριες, οι απογοητεύσεις, οι φόβοι της.

Εκείνο το βράδυ αποφάσισε να πάρει τα πράγματα από την αρχή. Σαν να ήταν το πρώτο σκίρτημα. Δεν είχε να θυμηθεί τίποτε άσχημο από τη ζωή της.
Ο Τάκης ήταν η αιωνιότητα. Η δική της.

Την επομένη που ξύπνησε της είχε μείνει μόνο μια ζαλάδα στο κεφάλι από το πολύ ούζο.

Τότε συνειδητοποίησε ότι...
(συνεχίζεται)

AltezZepriviLegiAte

2009-01-26T10:01:00.003+02:00

rAinRaInGoAwAyGoAwAyRaInRaInCoMeBaCkAgAiNaNoThErDaY

2009-01-15T09:39:00.002+02:00

2009-01-05T17:31:00.012+02:00

Τελικά το blog μου ήτανε μια παραγγελιά. Κάτι τέτοιο φανταζόμουνα, όταν μπαινόβγαινα στο διαδίκτυο, χρόοοονια πριν. Κάτι θα θυμάται ο Στέλιος. Του το είχα περιγράψει ante litteram.

Μετά, κάτι οι δουλειές, κάτι οι υπόλοιπες ασχολίες, κάτι διάφοροι (-ες) που μπαίνουν μόνο και μόνο για να διαβάσουν το μουντ μου, κλείστηκα.

Δε μπορούσα να γράψω.

To blog υπάρχει, πώς δεν υπάρχει. Είναι πολλά αυτά που θα μπορούσα να γράψω, είναι πολλά αυτά που θα ήθελα να γράψω, είναι πολλά αυτά για τα οποία, στην καθημερινότητα, σκέφτομαι "αυτό θα ήθελα να το μοιραστώ στο blog μου".

Κατάντησε να το επισκέπτονται οι "γνωστοί άγνωστοι" και όσοι μπαίνουν από ψαχτήρια με συγκεκριμένες λέξεις-κλειδιά (τα πιο δημοφιλή για το Αιγαίο, για τον Αη Βασίλη, για το δημώδες "του νεκρού αδελφού", και κάποια άλλα). Άντε και κάποιοι φίλοι απ' τα παλιά.

Εμένα όμως δεν παύει να μου κρατάει παρέα. Είναι εδώ. Δικό μου.

Τρία χρόνια κλεισμένα, ακόμα δεν ενηλικιώθηκε, όπως εγώ.

Δεν έχει φιλοδοξίες. Δε θέλει να πει τίποτα. Δεν έχει σκοπό.

Χωρίς πρόγραμμα.

Έχει μόνο κάποια αισθητική και κάποιες αξίες.

Υπάρχει επειδή κι εγώ υπάρχω. Αν ήταν ανώνυμο θα έλεγε περισσότερα. Αν ήμουν σε άλλες εποχές θα το τάιζα περισσότερες βιταμίνες.

Υπάρχει όμως κι αυτό έχει σημασία. Όταν υπάρχεις πάντα υπάρχει ελπίδα. Όλα τ' άλλα πάνε μόνα τους. Όπως η ζωή.

Καμιά φορά παραμελείς αγαπημένα πρόσωπα και πράγματα.

Καμιά φορά χάνεις το τρένο.

Οι οσφρητικοί υποδοχείς δε σε βοηθάνε καμιά φορά να μυριστείς.

Καμιά φορά δεν αναπτύσσονται στο έμβρυο αρκετά ώστε να χρησιμεύουν.

Ας κάνω κάτι.

Ας αλλάξω διακόσμηση στο σπίτι.

Θα βάλω ωραία μουσική και απαλά χρώματα να με περιβάλλουν.

Κι ένα φυτό.

Ποτέ δεν ξέρεις, σ' αυτό το σκοτεινό ανήλιο ισόγειο, κάποτε μπορεί ν' ανθίσει.

Amarcord

2008-10-30T19:33:00.006+02:00

Δε φταίει το αποτέλεσμα, φταίνε τα μέσα της εποχής. Φταίνε τα megapixels.

Είσαι εσύ, είναι το φορτίο σου. Είναι οι αμνοί που φωνάζουν μέσα στη νύχτα.

Τα πάντα κείτονταν εκεί.

Είναι η άποψή σου.

Είναι η προσδοκία σου.

Είναι τα Χριστούγεννα που έρχονται.

fallen leaf

2008-09-09T13:02:00.003+03:00

still summer

2008-09-01T09:02:00.002+03:00

Ο πολυέλαιος

2008-08-19T12:57:00.006+03:00

Ήταν κρεμασμένος στο σαλόνι του σπιτιού των παιδικών μου χρόνων στο Ηράκλειο.

Τον έψαχνα καιρό τώρα. Το σαλόνι του καινούργιου μου σπιτιού ήταν χωρίς φωτιστικό, μέχρι να τον βρω.

20, ακριβώς, χρόνια με περίμενε σε ένα πατάρι διαφορετικό από αυτό που νόμιζα.

Τον βρήκα ανέλπιστα χθες, όπως τον είχε ξεφορτώσει το φορτηγό της μετακόμισης, συσκευασμένο σε μια χαρτόκουτα και περικυκλωμένο από εφημερίδες της εποχής.

Από καλοκαίρι σε καλοκαίρι, με 20 χρόνια ενδιάμεσα.

Θυμάμαι τη ζεστή μέρα της μετακόμισης σαν να ήταν το φετεινό καλοκαίρι.

Άνοιξα την κούτα και ένας θίασος από εικόνες, αναμνήσεις, όνειρα, ελπίδες, αγαπημένα πρόσωπα και τοπία παρέλασαν μπροστά μου.

Όταν τα δεδομένα της ψυχής μου ήταν άλλα, όταν είχα άλλες φωνές τριγύρω μου.

Όταν έκανα όνειρα και σχέδια για το μέλλον.

Το μέλλον ήρθε. Τώρα είμαι αλλιώς.

Ξανάκλεισα την κούτα συσκευασίας. Ξανάβαλα τις εφημερίδες (ένα Βήμα και μια Ελευθεροτυπία Ιούνη 1988) για να τον συγκρατούν, μέχρι να πάρει τη θέση του.

Είμαι καλύτερα τώρα; ήμουν καλύτερα τότε;

Δεν έδωσα απάντηση.

Δεν άλλαξε τίποτα.

Άλλαξαν όλα.

Απλά είμαι.

Ο ίδιος και διαφορετικός.

Με περισσότερες εμπειρίες ζωής και όνειρα προσαρμοσμένα στις ρυτίδες.

Από αύριο ο πολυέλαιος θα φωτίζει από ψηλά το δωμάτιο και θα μου ψυθιρίζει ιστορίες από τα μοναχικά μονοπάτια της ζωής μου.

因此总和

2008-08-07T10:42:00.000+03:00

J'ai reçu l'amour en héritage

Un matin au pays des cigales

La folie et le génie voyagent

Bien au-delà du temps

Bien par-dessus les océans

J'en ai lu, j'en ai tourné des pages

Pendant mes années folles ou sages

Pour quelqu'un qu'on ne met pas en cage

C'est un beau cadeau

L'amour en héritage.

(Nana Mouskouri, L' amour en héritage)

Κλειστό λόγω συντήρησης.

2008-06-17T11:44:00.003+03:00

Σύντομα κοντά σας με νέα επεισόδια.

Ανάσταση

2008-04-24T12:47:00.003+03:00

(προσεχώς)

On the road

2008-04-15T18:51:00.001+03:00

weekend ended

2008-04-13T21:20:00.006+03:00

relax, work, spring birds & oxygene

trip

2008-04-10T09:39:00.000+03:00

.

2008-04-08T20:16:00.009+03:00

Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος.

Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς.

Γι' αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν' το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δε βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μία τελευταία τους επιθυμία.
Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις «συγνώμη», «συγχώρεσέ με», «σε παρακαλώ», «ευχαριστώ», κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.
(Gabriel Garcia Marquez)

Η εμπορευματοποίηση του νερού επιταχύνεται

2008-03-31T22:45:00.017+03:00

Η διεθνής κοινότητα γιόρτασε στις 20 Μαρτίου 2008, υπό την αιγίδα του Ο.Η.Ε., την 15η «Παγκόσμια Ημέρα Νερού». Η απουσία πρόσβασης στο πόσιμο νερό πλήττει 1,1 δις ανθρώπων. Η απουσία των στοιχειωδών συνθηκών υγιεινής αφορά 2,6 δις άτομα. Παραδόξως, αφότου οι πρώτες προσπάθειες εμπορευματοποίησης αυτού του κοινού αγαθού προκάλεσαν ισχυρές λαϊκές κινητοποιήσεις και στις πέντε ηπείρους, το διεθνές κίνημα για την εμπορευματοποίηση του νερού, που ξεκίνησε τη δεκαετία του 1980, φαίνεται να επιταχύνεται.
Η «απελευθέρωση» των αγορών ύδατος είναι αρχικά εμπνευσμένη κυρίως από το «γαλλικό μοντέλο»: η συνεργασία δημοσίου και ιδιωτών, partenariat-public-privé (PPP). Ένα δόγμα διατυπώνεται δυναμικά: η κρατική εξουσία έχει αποτύχει. Η προσφυγή στον ιδιωτικό τομέα είναι πλέον απαραίτητη. Η καλή διακυβέρνηση στηρίζεται στο σιδηρούν τρίπτυχο: άρση των ελέγχων, αποκέντρωση, ιδιωτικοποίηση. Οι υπηρεσίες του ύδατος έχουν ένα κόστος, το οποίο θα πρέπει να καταβάλλεται εξ ολοκλήρου από τους χρήστες.
Σ’ αυτό το πλαίσιο, οι σύναψη συμφωνιών με τις μεγάλες Μητροπόλεις του Νότου διαδέχονται η μία μετά την άλλη με ένα εντυπωσιακό ρυθμό. Αλλά, από τη δεκαετία του 1990, προέκυψαν συγκρούσεις όταν οι ιδιώτες- διαχειριστές πληροφορήθηκαν τα ποσά που θα υποχρεώνονταν να πληρώνουν οι νέοι χρήστες, οι οποίοι δεν είχαν τη συνείδηση να πληρώνουν αλλά επωφελούνταν από τα έως τότε γενναία κρατικά βοηθήματα, ούτε, ακόμα περισσότερο, είχαν τη δυνατότητα να πληρώσουν. Οι πολυάριθμες διαφωνίες εξαπλώθηκαν στις πέντε ηπείρους. Η συμπεριφορά των επικεφαλής των μεγάλων διεθνών φόρουμ του τρίτου κόσμου δημοσιοποίησε το θέμα της άρνησης της «εμπορευματοποίησης» του νερού.
Το θέμα μετεξελίσσεται στην αρχή της δεκαετίας του 2000, όταν η αντίληψη της «υποβοηθούμενης απόσβεσης του κόστους» έδωσε τη θέση του στην τακτική της «ολοκληρωτικής απόσβεσης του κόστους». Οι δεσμεύσεις, που έτυχαν ευρείας δημοσιότητας από τα ΜΜΕ της διεθνούς κοινότητας, ακολουθούνται από τη συμπεριφορά των διεθνών Συνδιασκέψεων που ενισχύονται με εντατικό ρυθμό: Σύνοδος της Χιλιετίας για την πρόοδο στη Νέα Υόρκη το 2000, Σύνοδος για τη Γη στο Γιοχάνεσμπουργκ το 2002 («Το σπίτι καίγεται κι εμείς κοιτάμε αλλού», όπως θα διακήρυξε ο Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, Ζακ Σιράκ…), Τρίτη Διεθνής Συνδιάσκεψη για το νερό στο Κιότο το 2003. Η αναφορά της Επιτροπής Καμντεσί που δημοσιεύθηκε τον Ιούνιο 2003 διακηρύττει ότι η οικονομική δέσμευση για την παροχή νερού σε όλους μέχρι το 2025 θα πρέπει να προσδοκά το αστρονομικό ποσό των 180 δισεκατομμυρίων δολαρίων το χρόνο. Επικαλείται την κατά το δυνατόν μεγαλύτερη εμπλοκή των τοπικών φορέων: συλλογικά όργανα, κοινωνίες της βάσης, η ONG (Oklahoma Natural Gas company) κλπ…, στο όνομα της «impowerment» (ενδυνάμωσης). Εδώ συνίσταται η εδραίωση μιας πραγματικής εξουσίας αποφάσεων στην πολιτισμένη κοινωνία. Από κοινού, προβλέπονται νέες πιστώσεις που θα γίνουν εφικτές από τους διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς. Νέοι κανόνες οργάνωσης ή διαχείρισης, εμπλέκουν κλιμακούμενα φορείς υπερκρατικούς, ιδιώτες ή οργανώσεις, με κανόνες όλο και περισσότερο αποκεντρωμένους.
Τα αποτελέσματα δεν υπήρξαν έως σήμερα στο ύψος των περιστάσεων. Η συνεργασία δημοσίου- ιδιωτών εμφανίζει την πραγματική κατάσταση: πρόκειται για έναν βιομηχανικό κλάδο υπηρεσιών του οποίου η διαχείριση δεν ξεφεύγει από τους κανόνες της αγοράς. Σήμερα 7% έως 8% των αγορών του ύδατος και της εξυγίανσης έχουν απελευθερωθεί παγκοσμίως, με ποικίλα αποτελέσματα. Ο παγκόσμιος χάρτης του εμπορίου διαφαίνεται πολύ ετερογενής. Αφερέγγυα στο σύνολό της, η Αφρική καταγράφει σχετικά μερικές συμφωνίες, καταλλήλως εγγυημένες από το δημόσιο χρήμα, σε μερικές μητροπόλεις της Δυτικής και Βόρειας Αφρικής. Το νοτιοαμερικάνικο eldorado επιφύλαξε απογοητευτικά αποτελέσματα στους ιδιωτικούς φορείς, οι οποίοι εγκατέλειψαν το εγχείρημα μέσα στη σύγχυση. Οι φιλόδοξες συμφωνίες που υπογράφηκαν στην Κίνα, συχνά πενηνταετούς διάρκειας, καθώς και δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια, προβάλλουν μια πολιτική διάσταση τουλάχιστον υποθετική. Τι μέλλει γενέσθαι στην Κίνα του 2050;
Με τις αγορές σε πλήρη εξάπλωση, βρίσκει κανείς την εμφάνιση μιας βιομηχανικής επεξεργασίας του νερού. Η γαλλική εταιρία Σουέζ-Οντέο έχει ένα χαρτοφυλάκιο 50.000 συμβάσεων αυτού του τύπου. Άλλη ανερχόμενη αγορά, που είχε υποσχεθεί μια εντυπωσιακή ανάπτυξη, είναι η αφαλάτωση του θαλάσσιου ύδατος. Ή ακόμα η αγορά της ανακύκλωσης των υδάτων που χρησιμοποιούνται στη βιομηχανία και στη γεωργία. Και ένα καινούργιο Φαρ Ουέστ, ήδη σχεδόν ολοκληρωτικά κατακτημένο: οι πρώην λαϊκές δημοκρατίες της ανατολικής Ευρώπης. Με εν δυνάμει αγορές 100 εκατομμυρίων πελατών, θα έχουν επιτύχει, σε χρονοδιάγραμμα εικοσαετίας, επίπεδα ζωής που ισοδυναμούν σ’ αυτά του δυτικού κόσμου. Υποδομές, μερικές απαρχαιωμένες, αλλά που έχουν το προνόμιο να υπάρχουν ακόμα. Ενισχύσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης πριν και μετά την προσχώρηση των κρατών αυτών, που αποτελούν όλες τη θαυματουργή πηγή. Και, τέλος, ένα κατεστημένο πολιτικό που αποτελείται κατά πλειοψηφία από πρώην μηχανισμούς αποφασισμένους να υποκύψουν στις σειρήνες του πλέον αποχαλινωμένου υπερφιλελευθερισμού.
Αλλά, παρά τις επανειλημμένες δεσμεύσεις της διεθνούς κοινότητας, το υποσχεθέν χρήμα για το νερό κατέστη υπόθεση προβληματική. Η πίτα δεν είναι τόσο μεγάλη όσο προοιωνιζόταν. Αναδρομικά, πολυάριθμοι αναλυτές στιγματίζουν τη μέθη της οικονομικής ευφορίας στα τέλη της δεκαετίας 1990, με την οποία, στα πρότυπα της φούσκας των αγορών του Ίντερνετ, έπαιρναν μέρος στον αγώνα δρόμου για την αύξηση του νερού. Πολυάριθμες πρωτοβουλίες αποδείχθηκαν καταστροφικές για κράτη σε συνδυασμό με τις νομισματικές κρίσεις, όπως στην Αργεντινή, και οδήγησαν τις μεγάλες εταιρίας διανομής στην απόσυρση πολλών σχεδίων τους που κρίθηκαν πολύ παρακινδυνευμένα. Ένα παράδοξο για τους προφήτες της απελευθέρωσης των επενδύσεων και της «ανάληψης του κινδύνου».
Το 4ο Διεθνές Φόρουμ Ύδατος
Οι διακηρύξεις των προασπιστών της απελευθέρωσης των αγορών του νερού κατά τη διάρκεια του 4ου Διεθνούς Φόρουμ Ύδατος (μέλος του οποίου είναι και η Ελλάδα, εκπροσωπούμενη από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών), στο Μεξικό, από 16 έως 22 Μαρτίου 2006, ως συνέχεια των προηγούμενων του Marrakech (1977), Hague (2000) και Kyoto (2003), αποτέλεσαν μια σπουδαία ευκαιρία στο να επικεντρωθεί η παγκόσμια προσοχή στα ζητήματα που σχετίζονται με το νερό. Το κύριο ερώτημα που απασχόλησε το forum ήταν το κατά πόσο τα παγκόσμια αποθέματα νερού, με δεδομένη την άνιση χωροχρονική κατανομή τους, είναι δυνατόν να διαχειριστούν και να αναπτυχθούν κατά τέτοιο τρόπο ώστε, υπεύθυνα, να συμβάλουν στην ανάπτυξη και να ανακουφίσουν από την φτώχεια. Στο θέμα αυτό επιβεβαιώθηκε ότι η δυναμική του νερού, της ανάπτυξης, αλλά και της φτώχειας, είναι πολύ περίπλοκη και εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό από συγκεκριμένες φυσικές, πολιτισμικές, επιστημονικές, πολιτικές και οικονομικές συγκυρίες. Φιλοδοξία του forum ήταν (και είναι, σε μόνιμο επίπεδο) να δώσει τα ερεθίσματα για μία εποικοδομητική συζήτηση καθώς και να ισχυροποιήσει την κατανόηση του ρόλου της διαχειρίσεως και της αναπτύξεως των υδάτινων αποθεμάτων στην οικονομική πρόοδο και την ανακούφιση από την φτώχεια, αφού η αντιμετώπιση της τελευταίας υπήρξε ο κύριος στόχος του forum.

Εφαρμογή μιας Συνολικής Διαχειρίσεως των Υδάτινων Πόρων
Σημαντικά θέματα συζήτησης αποτέλεσαν οι πολυάριθμες και πολύπλοκες σχέσεις μεταξύ δραστηριοτήτων σχετιζομένων με το νερό και της προσπάθειας πιο αποτελεσματικής χρήσης του νερού ως ενός περιορισμένου φυσικού πόρου. Στην πραγματικότητα δεν υφίστανται προγράμματα δράσης ή συνταγές σε παγκόσμιο επίπεδο, τα οποία θα ακολουθηθούν προς πιο συνολικές προσεγγίσεις αναπτύξεως, διαχειρίσεως και χρήσης των υδάτινων πόρων. Παρ’ όλ’ αυτά, οι διάφορες χώρες και κοινότητες μπορούν να σχεδιάσουν πάνω σε ήδη υπάρχοντα προγράμματα, όπως αυτά της UNESCO και των συνεργαζομένων με αυτή διεθνών οργανισμών (π.χ. το Διεθνές Υδρολογικό Πρόγραμμα, σε συνεργασία και με τη Διεθνή Ενωση Υδρογεωλόγων) καθώς και να μάθουν από την εμπειρία των άλλων, αυξάνοντας τις πιθανότητες επιτυχίας.

Νέες ανισότητες
Η νέα ρύθμιση των αναγκών θα μπορεί στο μέλλον να στηριχτεί στην επέκταση των νέων τεχνολογιών, οι οποίες έως σήμερα δυστυχώς δεν προσφέρουν κανένα όφελος λόγω των ενεργειακών, αγροτικών, βιομηχανικών και οικονομικών πρακτικών, που συντελούν κατά βάθος στη ραγδαία υποβάθμιση, σε όλο τον πλανήτη, των πηγών ύδατος.
Πώς αλλιώς μπορεί να φανταστεί κανείς τα δισεκατομμύρια των ανθρώπινων υπάρξεων που επιβιώνουν με λιγότερο από ένα δολάριο ημερησίως να επωφεληθούν από τη δυνατότητα της αφαλάτωσης του θαλασσινού ύδατος ή της ανακύκλωσης των χρησιμοποιημένων υδάτων; Ήδη, σε πολλά φτωχά κράτη, η δυνατότητα σίτισης με τη μορφή εμφιαλωμένου νερού είναι προνόμιο λίγων και μόνο για τις ελίτ που έχουν την αγοραστική δυνατότητα, σε βάρος όσης μερίδας του πληθυσμού βρίσκεται σε μειονεκτική θέση.
Η βιομηχανική επέκταση αυτής της καινούργιας «λογικής διαχείρισης» σε παγκόσμια κλίμακα βασίζεται στη μαζική επιβολή των νέων διαδικασιών και τεχνολογιών, κυρίως στις «μεμβρανικές» τεχνολογίες (υπέρ και νανο-διήθηση, αντίστροφη όσμωση), οι οποίες προστατεύονται από κανόνες και ευρεσιτεχνίες που εγγυούνται τη εισροή εισοδήματος στους υπερεθνικούς διαχειριστικούς φορείς. Οι οποίοι θα υποκαταστήσουν, με την ενθάρρυνση των διεθνών οικονομικών οργανισμών, τη διαχείριση των υδάτων, σε όφελος των κοινωνιών των φτωχών κρατών.

φωτο: στατιστικά στοιχεία από τον Philippe Rekacewicz σχετικά με τη χρήση των υδάτινων πόρων ανά τον πλανήτη (από πάνω προς τα κάτω: αγροτική, βιομηχανική και οικιακή χρήση)

πηγές:

-άρθρο του Marc Laimé στο Le Monde Diplomatique,
-Γεώργιος Κ. Στουρνάρας, Καθηγητής Υδρογεωλογίας και Τεχνικής Γεωλογίας

Του νεκρού αδελφού

2008-02-27T20:12:00.009+02:00
Μάνα με τους εννιά σου γιους και με τη μια σου κόρη,
την κόρη τη μονάκριβη την πολυαγαπημένη,
την είχες δώδεκα χρονώ κι ήλιος δε σου την είδε!
Στα σκοτεινά την έλουζε, στ’ άφεγγα τη χτενίζει,
Στ’άστρι και στον αυγερινό έπλεκε τα μαλλιά της.

Προξενητάδες ήρθανε από τη Βαβυλώνα,
Να πάρουνε την Αρετή πολύ μακριά στα ξένα.
Οι οκτώ αδερφοί δε θέλουνε κι ο Κωσταντίνος θέλει.
«Μάνα μου, ας τη δώσουμε την Αρετή στα ξένα,
στα ξένα κει που περπατώ, στα ξένα που πηγαίνω,
αν πάμε εμείς στην ξενιτιά ξένοι να μην περνούμε»
«Φρόνιμος είσαι, Κωσταντή, μ’άσκημα απιλοήθης.
Κι α μόρτει, γιε μου, θάνατος, κι α μόρτει, γιε μου, αρρώστεια,
Κι αν τύχει πίκρα γη χαρά, ποιος πάει να μου τη φέρει;»
«Βάλλω τον ουρανό κριτή και τους αγιούς μαρτύρους,
αν τύχει κι έρτει θάνατος, αν τύχει κι έρτει αρρώστεια,
αν τύχει πίκρα γη χαρά, εγώ να σου τη φέρω»

Και σαν την επαντρέψανε την Αρετή στα ξένα,
Κι εμπήκε χρόνος δίσεκτος και μήνες οργισμένοι, Κι έπεσε το θανατικό, κι οι εννιά αδερφοί πεθάναν,
Βρέθηκε η μάνα μοναχή σαν καλαμιά στον κάμπο.
Σ’όλα τα μνήματα έκλαψε, σ’όλα μοιρολογιόταν,
Στου Κωσταντή το μνημειό ανέσπα τα μαλλιά της
«Ανάθεμά σε, Κωσταντή, και μυριανάθεμά σε,
οπού μου την εξόρισες την Αρετή στα ξένα!
Το τάξιμο που μου ‘ταξες, πότε θα μου το κάμεις;
Τον ουρανό ‘βαλες κριτή και τους αγιούς μαρτύρους,
Αν τύχει πίκρα γη χαρά, να πας να μου τη φέρεις»
Από το μυριανάθεμα και τη βαριά κατάρα,
Η γης αναταράχτηκε κι ο Κωσταντής εβγήκε…
Κάνει το σύννεφο άλογο και τ’άστρο χαλινάρι,
Και το φεγγάρι συντροφιά και πάει να της τη φέρει
Παίρνει τα όρη πίσω του και τα βουνά μπροστά του,
Βρίσκει την κι εχτενίζουνταν όξου στο φεγγαράκι.
Από μακριά τη χαιρετά κι από κοντά της λέγει:
«Άιντε, αδερφή, να φύγουμε στη μάνα μας να πάμε»
«Αλίμονο, αδερφάκι μου, και τι είναι τούτη η ώρα;
Αν ίσως είναι για χαρά, να στολιστώ και νάρθω,
Κι αν είναι πίκρα, πες μου το, να βάλω μαύρα νάρθω»
«Έλα, Αρετή, στο σπίτι μας, κι ας είσαι όπως κι αν είσαι»
Κοντολογίζει τ’άλογο και πίσω την καθίζει
Στη στράτα που διαβαίνανε πουλάκια κελαηδούσαν,
Δεν κελαηδούσαν σαν πουλιά, μήτε σαν χελιδόνια,
Μα κελαηδούσαν κι έλεγαν ανθρωπινή ομιλία:
«Ποιος είδε κόρην όμορφη να σέρνει ο πεθαμένος!»
«Άκουσες, Κωσταντίνε μου,τι λένε τα πουλάκια;»
«Πουλάκια είναι κι ας κελαηδούν, πουλάκια είναι κι ας λένε»
«Δεν είναι κρίμα κι άδικο, παράξενο μεγάλο,
πως περπατούν οι ζωντανοί με τους αποθαμένους!»
«Άκουσες, Κωσταντίνε μου, τι λένε τα πουλάκια;
Πως περπατούν οι ζωντανοί με τους αποθαμένους!»
«Απρίλης είναι και λαλούν και Μάης και φωλεύουν»
«Φοβούμαι σ’, αδερφάκι μου, και λιβανιά μυρίζεις»
«Εχτές βραδύς επήγαμε πέρα στον Άη-Γιάννη,
κι εθύμιασέ μας ο παπάς με περισσό λιβάνι»
Και παρεμπρός που πήγαινε, κι άλλα πουλιά τους λένε:
«Για ιδές θάμα κι αντίθαμα που γίνεται στον κόσμο,
τέτοια πανώρια λυγερή να σέρνει ο πεθαμένος!»
Τ’ άκουσε πάλι η Αρετή κι εράγισε η καρδιά της
«Άκουσες, Κωσταντάκι μου, τι λένε τα πουλάκια;»
«Άφησ’, Αρέτω, τα πουλιά κι ό,τι κι αν θέλ’ας λέγουν»
«Πες μου, πού είναι τα κάλλη σου, και πού ναι η λεβεντιά σου,
και τα ξανθιά σου τα μαλλιά και τ’ όμορφο μουστάκι;»
«Έχω καιρό π’ αρρώστησα και πέσαν τα μαλλιά μου»
Αυτού σιμά, αυτού κοντά στην εκκλησιά προφτάνουν.
Βαριά κτυπά τ’ αλόγου του κι απ’ εμπροστά της χάθη.
Κι ακούει την πλάκα και βροντά το χώμα και βουίζει

Κινάει και πάει η Αρετή στο σπίτι μοναχή της.
Βλέπει τον μπάλσαμο ξερό, το καρυοφύλλι μαύρο,
Βλέπει μπροστά στην πόρτα της χορτάρια φυτρωμένα
Βρίσκει την πόρτα σφαλιστή και τα κλειδιά παρμένα,
Και τα σπιτοπαράθυρα σφικτά μανταλωμένα.
Κτυπά την πόρτα δυνατά, τα παραθύρια τρίζουν.
«Αν είσαι φίλος διάβαινε, κι αν είσαι εχτρός μου φύγε,
κι αν είσαι ο Πικροχάροντας, άλλα παιδιά δεν έχω
κι η δόλια η Αρετούλα μου λείπει μακριά στα ξένα»
«Σήκω, μανούλα μου, άνοιξε, σήκω, γλυκιά μου μάνα»
«Ποιος είν’ αυτός που μου χτυπάει και με φωνάζει μάνα;»
«Άνοιξε, μάνα μου, άνοιξε, κι εγώ είμαι η Αρετή σου»
Κατέβηκε, αγκαλιάστηκαν, κι απέθαναν κι οι δύο.
Του νεκρού αδελφού, δημοτικό
(πίνακες,κατά σειρά:1.Νικηφόρος Λύτρας, το φίλημα, 2.Νικηφόρος Λύτρας, Η Αντιγόνη εμπρός στο νεκρό Πολυνείκη,3.Νικόλαος Γύζης,Τάμα)

Ανταποκρινόμενος στη πάσα του Στέλιου, δημοσιεύω το παραπάνω.
Προτεινόμενοι: Μαριώ, Μαρίνα, και Νανάκος. Σειρά σας.

vroommm (again)

2008-02-11T13:41:00.002+02:00

How to Become More Intelligent Than You Are Now

2008-01-26T13:44:00.000+02:00

Now you are ready to win a Nobel prize using your brand new brain

Gimme a reason not to die for

2008-01-02T18:08:00.000+02:00

Από τα ξημερώματα των Χριστουγέννων άρχισα να ζω ξανά.
Αν δεν προνοούσε ο περιπτεράς που με αντίκρισε αιμόφυρτο να καλέσει το ασθενοφόρο που με πήγε στο Βενιζέλειο, αν δεν έμπαινα διασωληνωμένος επειγόντως στο χειρουργείο, αν η εγχείρηση που κράτησε από τις δέκα έως τις 4 τα ξημερώματα της παραμονής των Χριστουγέννων δεν πετύχαινε, τότε όλα θα είχαν τελειώσει.
Διαβάζω από το εξιτήριο του επιμελητή Α΄ της νευροχειρουργικής κλινικής: Τελική διάγνωση: Βαριά Κ.Ε.Κ. Αντιμετώπιση: Χειρουργική- αφαίρεση επισκληριδίων και υποσκληριδίου αιματώματος ΔΕ, σταθεροποίηση κατάγματος ΔΕ. Κατά την κλινική εξέταση, επισκοπικά είχε μεγάλο θλαστικό τραύμα μετωπιαία αριστερά και μικροεκδορές στη μεστοπλάτια χώρα και το θώρακα. Ήταν συγχυτικοδιεγερτικός, είχε GCS 11/15, τετρακινητικός, κόρες ισότιμες, αντιδρώσες στο φως. Κατά τον πλήρη κλινικοεργαστηριακό έλεγχο διαπιστώθηκε κάταγμα κρανίου κροταφοβρεγματικά δεξιά, επισκληρίδια αιματώματα βρεγματικά και κροταφικά δεξιά και μικρό υποσκληρίδια αιμάτωμα βρεγματικά δεξιά. Ο ασθενής υπεβλήθη άμεσα σε χειρουργική επέμβαση, εκτεταμένη κρανιοτομία δεξιά για την αφαίρεση των αιματωμάτων και σταθεροποίηση του κατάγματος με βιοαπορροφήσιμες πλάκες και βίδες. Μετεγχειρητικά, μεταφέρθηκε στη ΜΕΘ. Την επόμενη ημέρα διενεργήθηκε μετεγχειρητική αξονική τομογραφία με άριστη απεικόνιση. Αποσωληνώθηκε στις 27/12/07 και στις 28/12/07 μεταφέρθηκε στη Νευροχειρουργική κλινική με GCS 15/15.

Μερικές φορές η ζωή σε πάει όπως θέλει εκείνη. Κάνεις όνειρα, έχεις σχέδια, ποτέ όμως δεν πρέπει.
Η ζωή συμβαίνει με τη συναίνεσή της, χωρίς να μπορείς να παρέμβεις.

Από τη Δευτέρα εκείνη δε θυμάμαι τίποτα. Θυμάμαι μόνο χειρούργους πάνω απ’ το κεφάλι μου, να το τρυπάνε. Και μετά στην εντατική σε καταστολή. Μόνο μια απαίσια μυρωδιά και γιατροί και νοσηλευτές και δεμένος και ακινητοποιημένος χειροπόδαρα στο κρεβάτι. Μετά η εναγώνια αναζήτηση των δικών μου. Η είδηση στα δελτία ειδήσεων και στις εφημερίδες της Κρήτης.
Μετά ήρθαν όλοι.
Μέσα στην καταστολή μου θυμάμαι φιγούρες ντυμένες με τα πράσινα σκουφάκια της εντατικής να έρχονται προς το κρεβάτι μου. Και η μάταιη προσπάθεια να σηκωθώ από το κρεβάτι.
Δεν ξέρω τι έγινε.
Τις επόμενες μέρες όλος ο κόσμος πέρασε από τη νευροχειρουργική όπου με είχαν μεταφέρει. Συγγενείς. Φίλοι. Γνωστοί. Η πρώην μου.
Κάνεις σχέδια. Κάνεις όνειρα. Τα Χριστούγεννα ήθελα να κάνω μια καινούργια αρχή. Ήθελα να τα περάσω στο καινούργιο μου σπίτι στην Πατσό. Τίποτα δεν συνέβη.
Ήρθαν οι αστυνόμοι να διερευνήσουν. Δύο ώρες κάθε μέρα κατάθεση. Το αυτοκίνητό μου βρέθηκε τρακαρισμένο. Χωρίς κινητό τηλέφωνο, χωρίς τα πράγματά μου.
Όλος ο χαμένος κόσμος με θυμήθηκε. Φίλοι και γνωστοί απ’ τα παλιά. Δεν ήξερα ότι τόσος κόσμος στενοχωρήθηκε που παραλίγο να μην προλάβαινα.
Κάνεις δουλειές, τρέχεις, προσπαθείς, προσπαθείς να δείξεις τον καλό σου εαυτό. Χωρίς σκοπό. Έτσι απλά. Κανείς δε θα το καταλάβει. Κανείς δε θα το αναγνωρίσει.
Όλοι απορροφημένοι, όπως εσύ, όπως όλοι. Μια στιγμή παραλίγο. Στη νευρολογική όλοι έρχονταν με χαρά να με δουν, πολλοί συγκινημένοι, άλλοι ευχαριστημένοι που μπορούσαν να με δουν σ’ αυτό το χάλι.
Ευτυχώς που ανακάλυψα όλα αυτά τα πρόσωπα που είχα χάσει. Ανακάλυψα ότι μερικοί δε θα ήθελαν να πεθάνω. Μερικοί ήταν καλοί μαζί μου.
Η αποκλειστική μού κρατούσε καρτέρι στις άγρυπνες νύχτες μου στη θλιβερή νευροχειρουργική κλινική.

Κάποια στιγμή συνειδητοποιείς ότι όλα είναι μάταια.
Πρέπει να δώσεις μια ευκαιρία στον εαυτό σου. Πρέπει να απαιτήσεις από σένα το ζωτικό εμβαδόν σου.
Κακώς που τόσο καιρό δεν το είχα συνειδητοποιήσει.
Από σήμερα ένα καινούργιο ξεκίνημα...
Σκούφος να κρύβει τα 40 ράμματα, προσμονή να πάει καλά η αξονική σε κανένα μήνα, μια μικρή καινούργια ελπίδα.

Merry Christmas

2007-12-24T14:01:00.000+02:00

9

2007-12-16T20:39:00.000+02:00

Nel mezzo del cammin di nostra vita
mi ritrovai per una selva oscura
ché la diritta via era smarrita.
Ahi quanto a dir qual era è cosa dura

esta selva selvaggia e aspra e forte
che nel pensier rinova la paura!
Tant'è amara che poco è più morte;
ma per trattar del ben ch'i' vi trovai,
dirò de l'altre cose ch'i' v'ho scorte.

Io non so ben ridir com'i' v'intrai,
tant'era pien di sonno a quel punto
che la verace via abbandonai
(Dante,La Divina Commedia,Inferno,Canto 1)

Highlanders

2007-11-06T15:38:00.000+02:00
Ιστορία #1
Ρέθυμνο, 547 Τ.Π, Κέντρο Εκπαιδεύσεως Νεοσυλλέκτων. Είχαμε πάει για βολή. Με G3A3. Τα όπλα ήταν αυτά με τα οποία εξοπλίζονται οι οπλίτες στο πεζικό.
Μετά τη βολή καθήσαμε να ξεκουραστούμε σε μια σκιά. Μεταξύ των νεοσυλλέκτων και κάτι παιδαρούδια, από 17 (εθελοντές) έως όχι παραπάνω από 20, από τα highlands του ορεινού Μυλοποτάμου. Δίπλα μου συζητούσε η παρέα τους. "Πώς σου φάνηκε το G3;". "Μαλακία", η απαξιωτική απάντηση. "Δε συγκρίνεται με το Καλασνίκοφ. Έχεις παίξει;" "Κι αμέ! Εμά!" Και μετά άρχισαν να κάνουν συγκριτική ανάλυση των διαφόρων οπλισμών του Άνω Μυλοποτάμου. Εκεί άκουσα για πρώτη φορά ότι διαθέτουν και αντιαρματικά από τον Β' παγκόσμιο πόλεμο, κρυμμένα κάπου που μόνο αυτοί ξέρουν.

Ιστορία #2
Έχω κληρονομήσει μια έκταση 20+ στρεμμάτων στον ορεινό Μυλοπόταμο που παλιά τη δίναμε σ' έναν κτηνοτρόφο που την εκμεταλλευόταν (voskayetaprovata) και μας έδινε ενοίκιο. Μετά από κάποια χρόνια σταμάτησε να μας δίνει το ενοίκιο. Άλλωστε έχει καταπατήσει και όλα τα υπόλοιπα κτήματα της περιοχής. Πάω στο μαγαζί του, ένα κεντρικό κατάστημα τυροκομικών προϊόντων στο κέντρο του Περάματος το οποίο είχε αγοράσει, τότε, late '90's, 80 εκατομμύρια. Μου λέει μα δε μου βγάζει τίποτα, δεν έχει χόρτα για να βοσκήσουν τα πρόβατά μου, δε βγαίνω και τέτοια. Του λέω μα τι λέτε τώρα; 20 στρέμματα δεν έχουν χόρτα; δεν έχετε λεφτά; τόσα λεφτά έχετε. Μου απαντάει, οργισμένος, με την υπεροψία ενός ανθρώπου σίγουρου για τον εαυτό του:"Κι ίντα θαρρείς, από τα πρόβατα έκαμα τα λεφτά; Θα σου πω εγώ από που τα 'καμα: από τα χασίσια."....
Όπως οι πηγές μου με είχαν πληροφορήσει, είχε πρόσφατα αποφυλακιστεί επειδή είχε καταδικαστεί 2 χρόνια για καλλιέργεια και εμπορία ίνδικής κάναβης.

Φεύγοντας, τριγυρνούσαν στο μυαλό μου τα λόγια του...Μερικά, λίγα, χρόνια καλλιέργειας χασίς, δύο χρόνια φυλακή, 30 εκατομμύρια, τότε, έσοδα. Διόλου άσχημα.
Κάποια στιγμή συνέλαβα τον εαυτό μου να έχει μπει στο τριπάκι, στη λογική τού ότι είμαι πολύ μαλάκας που κάθομαι και δουλεύω από το πρωί ως το βράδυ...

Ιστορία #3
Τον περασμένο χειμώνα μου τηλεφωνεί ο συμμισάρης μου (επίμορτος αγρολήπτης για τους μυημένους στα νομικά, άνθρωπος που καλλιεργεί τα χωράφια μου και μου δίνει μέρος των καρπών για τους μη μυημένους και μη κρητικούς) και με πληροφορεί ότι ένα τρακτέρ έχει καρφώσει στις λάσπες του χωραφιού μου και έχει ακινητοποιηθεί, με αποτέλεσμα να κάνει μεγάλη ζημιά.
Παίρνω το αυτοκίνητο και σε λίγο φτάνω επί τόπου. Ήδη ήταν εκεί ο συμμισάρης μου και διάφοροι άσχετοι τους οποίους πρώτη φορά έβλεπα. Σε λίγο καταφθάνει και ένα αστυνομικό τζιπ που είχε ειδοποιηθεί προηγουμένως από το συμμισάρη μου.

Ξετυλίγοντας το νήμα, εξετάζοντας τα ίχνη, λύσαμε το μυστήριο: Κάποιος είχε πάει να κλέψει την ξυλεία που υπήρχε στο χωράφι με το αγροτικό του, κόλλησε στις λάσπες, κάλεσε κάποιο τρακτέρ να τον ξεκολλήσει, κόλλησε το τρακτέρ, έφυγε αυτός.
Ύστερα από τις κατάλληλες διαβουλεύεσεις, καταλήγουμε σε τρία άτομα- υποψήφιους ενόχους. Αυτοί οι τρεις διέθεταν τέτοιο τρακτέρ στην περιοχή. Μου λέει ο μπάτσος, ο οποίος ήταν και γνωστός μου: Ο Άλφα και ο Βήτα μπορεί να είναι. Ο Γάμα(τα) αποκλείεται. Αυτός έχει άλλες ασχολίες.
Μου ήρθε κάπως παράξενα η βεβαιότητα με την οποία ο αστυνομικός έβγαλε το συμπέρασμα, αλλά το αθώο μιαλό μου δεν είχε λόγο να μην πειστεί. Ο Γάμα(τα) δεν είχε καμιά ανάμειξη, μας έμεναν οι άλλοι δύο.
Φεύγει το τζιπ.
Μετά από 10 λεπτά (όσο χρειάζεσαι να πας από το χωράφι μου στο Πέραμα), μας καλεί ο αστυνομικός. Του Γάμα(τα) ήταν τελικά το τρακτέρ.
Τον ξεφόρτωσε ο γνωστός μου ο αστυνομικός, αλλά καλού κακού πήγε αμέσως και τον ενημέρωσε.
Σηκωνόμαστε, πάμε στο μαγαζί του. Μας περίμεναν οι αστυνομικοί απ' άξω. Βγαίνει ο δράστης.
Ασχίζει να μας βρίζει. Ναι μπρε, το δικό μου τρακτέρ είναι. Ίντα θες; Επήγε ένας να πάρει μερικές φούντες για τα πρόβατά του κι εκόλλησενε. (Σ.Σ.: τα ξύλα ήταν από ελιές και, ενώ έλειπαν όλα, αυτός ισχυριζόταν ότι πήρε μόνο τις φούντες από τα κλαδιά). Για μερικές φούντες κάνεις ετσά;

Του λέω μα είναι χάλια αυτά;
Στο μεταξύ καταφθάνει κι ο αδερφός του. Άρχισαν να με βρίζουν και να με απειλούν παρέα. Ο αστυνομικός απαθής. Ο συμμισάρης μου επίσης. Κάποια στιγμή μας χώρισε, έληξε το ζήτημα, θα μας αποζημίωνε αυτός που πήγε να κλέψει τις φούντες, μπήκαμε στα αυτοκίνητα. Μου εξηγεί ότι έκανα πολύ καλά που φύγαμε και καλό είναι να μην ανακατευτώ μ' αυτόν γιατί "άμα μπεις μέσα στο γραφείο του είναι γεμάτο καλασνίκοφ" και ποτέ δεν ξέρεις...
ΚΑΙ κερατάς ΚΑΙ δαρμένος, σκέφτηκα εγώ.

Κάθε Ρεθεμνιώτης μπορεί να αναφέρει εκατοντάδες παρόμοια καθημερινά βιώματα. Πολλοί γνωστοί μου εκπαιδευτικοί τρέμουν στο ενδεχόμενο να διοριστούν προς εκείνα τα μέρη. Στις εκλογές πολλοί συνάδελφοί μου που θα διοριστούν δικαστικοί αντιπρόσωποι στα Ζωνιανά και τα γύρω χωριά πολλές φορές υποβάλλουν αίτηση εξαίρεσης.

Ιστορία #1 τονούμενο
23 Μαΐου 1992: Στις 17.48 προσγειώνεται στο αεροδρόμιο του Παλέρμο ένα τζετ των μυστικών υπηρεσιών της Ιταλίας. Βρίσκεται σ’ αυτό ο Εισαγγελέας Τζιοβάνι Φαλκόνε και η γυναίκα του. Στην πίστα του αεροδρομίου τον περιμένουν τρία αυτοκίνητα με άνδρες ασφαλείας που θα τον συνοδεύσουν. Είχαν την αποστολή να ακολουθούν τον Εισαγγελέα για όσο καιρό θα μείνει στο νησί. Τα μέτρα ασφαλείας γύρω από το Δικαστή είχαν ενταθεί ύστερα από την αποτυχημένα απόπειρα δολοφονίας του το 1989.
Όλα φαινόταν υπό έλεγχο, δε χρειάζονταν σειρήνες, το κονβόι που συνοδεύει το Γενικό Γραμματέα ποινικών Υποθέσεων του Υπουργείου Δικαιοσύνης βρίσκεται στον αυτοκινητόδρομο που συνδέει το αεροδρόμιο με την πόλη του Παλέρμο. Ο Φαλκόνε μόλις είχε φτάσει στη Σικελία. Οδηγούσε μόνος του τη Φιατ Κρόμα.
Ένα λεπτό, δύο λεπτά, η σικελική ύπαιθρος, ο αυτοκινητόδρομος, το αεροδρόμιο που άφησαν πίσω τους, τρία λεπτά, τέσσερα λεπτά.
Ώρα 17.59, αυτοκινητόδρομος Τράπανι- Παλέρμο.
1.000 κιλά τριτόλης. Το κουμπί πατήθηκε από τον απέναντι λόφο την ώρα που περνούσε ο Φαλκόνε. Τελικά δεν ήταν μυστική η άφιξή του. Κάποιος είχε ενημερώσει.
Το καφέ Φιατ Κρόμα δεν υπάρχει πια.

«Σας προειδοποιώ, κύριε Δικαστά. Ύστερα από αυτές τις έρευνες ίσως γίνετε διάσημος, αλλά η ζωή σας θα αλλάξει. Θα προσπαθήσουν να σας εξολοθρέψουν σωματικά και επαγγελματικά. Μην ξεχνάτε ότι οι λογαριασμοί στην Κόζα Νόστρα δε θα κλείσουν ποτέ. Επιμένετε στην άποψη να μου πάρετε κατάθεση;»(Cose di Cosa Nostra, Rizzoli, 1991)

(από το mafia.blogspot.com)

Ιστορία #2 τονούμενο
Η είδηση για την απόπειρα της Δευτέρας κατά των αστυνομικών δυνάμεων στα Ζωνιανά έφτασε το πρωί που βρισκόμουν στα Δικαστήρια. Οι φήμες ήταν διάχυτες. Άλλοι μιλούσαν για ένα κλινικά νεκρό, άλλοι για δύο νεκρούς, κανείς όμως δεν εξεπλάγη. Όλοι ήξεραν.
Μερικοί από τους συναδέλφους μου ίσως διαπεράστηκαν από ένα ίχνος τύψεων που υπερασπίζουν τους χασισοκαλλιεργητές και που με τον υπέρμετρο αριβισμό τους συμβάλλουν στην ασυδοσία των πελατών τους.
Μερικοί μίλησαν για πολιτικές καλύψεις και κουκουλώματα, άλλοι έριξαν τις ευθύνες στον ερασιτεχνισμό της επιχείρησης.
Όλοι έδειχναν αγανακτισμένοι.
Σήμερα διάβασα και στο φόρουμ ότι δεν είναι σωστό αυτό που γίνεται.
Τα ΜΜΕ καταιγίζουν τα δελτία τους για τις ενέργειες που θα γίνουν για την πάταξη της εγκληματικότητας στον ορεινό Μυλοπόταμο.

Εγώ σας λέω υπεύθυνα ότι τίποτα δε θα γίνει.
Ο ιστός της τοπικής μαφίας είναι τόσο καλά υφασμένος και συνυφασμένος με την κοινωνία του Ρεθύμνου που δύσκολα πια αναστρέφεται.
Βλέπω στο χωριό μου τα παιδάκια 8 και 9 ετών οπλισμένα σαν τα παιδάκια στο Ισραήλ (σάμπως έχουν τα ίδια κίνητρα...) με κουμπούρια και παίζουν με υπερηφάνεια σε κάθε ευκαιρία κοινωνικής συναναστροφής, για να το γιορτάσουν. Δε φταίνε αυτά. Φταίνε αυτοί που τα εμποτίζουν με τα ιδεώδη τους.
Οι ψηφοφόροι των ορεινών χωριών είναι η κινητήρια δύναμη.
Οι βουλευτές και οι άλλοι πολιτικοί του Ρεθύμνου βασίζονται στη στήριξη όλων αυτών των ομάδων. Η δημοκρατία και το κύκλωμα των αιρετών θέσεων αναγκαστικά οδηγεί σ' αυτό το αποτέλεσμα.

Όποιος έχει διοριστεί με δυο- τρεις επισκέψεις στο πολιτικό γραφείο του πολιτευτή της προτίμησής του και βγάζει τα λεφτουδάκια του κάθε μήνα χωρίς να κάνει κόπο δεν έχει λόγο να ανακατευτεί σε τέτοιες υποθέσεις-"ψιλά γράμματα". Του αρκεί που δεν ανακατεύεται.

Αυτό στη νότια Ιταλία λέγεται ο νόμος της "omerta'!"
Αλλά όποιος είναι ικανός να κλέψει τη θέση ενός πιο ικανού από τον ίδιο με ρουσφέτι και γλείψιμο, όποιος είναι ικανός να βάλει τον κουμπάρο της θείας του να του σβήσει μια παράβαση για παράνομο παρκάρισμα, είναι ικανός να κάνει τα πάντα.
Αυτά είναι τα ανθρωπάρια που κυκλοφορούν ανάμεσά μας και τρέφουν το σύστημα.
Αυτοί, εμείς, πρέπει να ζητήσουμε συγγνώμη από τους αστυνομικούς που διακινδύνεψαν τη ζωή τους επειδή είναι τόσο αφελείς που θεωρούν ότι παράγουν έργο. Όλα είναι προμελετημένα. Τίποτα δεν ανακαλύπτουν. Όλα στάχτη στα μάτια των υποψήφιων τουριστών της ερχόμενης τουριστικής περιόδου.
Με τις υγείες μας.

Ας κοιτάξουμε το τομάρι μας και ας μην ανακατευόμαστε.

Στις επόμενες εκλογές ας ψηφίσουμε αυτόν που θα μας διορίσει. Και στα Ζωνιανά με τα ίδια κριτήρια ψηφίζουν. Αυτός που θα μεσολαβήσει για να βγάλει το μαστρωπό και το μεγαλοκαλλιεργητή ναρκωτικών από τη φυλακή, αυτός που θα καλύψει τον καταχραστή των τεράστιων επιδοτήσεων, αυτός είναι ο ιδανικός πολιτικός για τον τόπο μας.
Και όσες ιστορίες ακούμε για το τι γίνεται εκεί πάνω ας τις κρατήσουμε για να έχουμε θέμα συζήτησης στις lounge καφετέριες όπου περνάμε τα βράδια μας.

Στην Κρήτη ζούμε. Κι εδώ δεν θα πατήσει το πόδι του ο κατακτητής.

Ducks

2007-06-27T22:13:00.000+03:00

Ανοικτή Πρόσκληση Αποδημίας εις Κύριον

2007-06-25T13:06:00.000+03:00
Εμπρός, ας ανταποκριθούμε στην ανοικτή πρόσκληση και ας αποδημήσουμε όλοι μαζί εις Κύριον!

Ίσως συνεννοηθούμε καλύτερα εκεί.
Υ.Γ.: μήπως απλά ήθελαν να απευθύνουν ανοιχτή ανακοίνωση και αποδημήσουμε τζάμπα;

παντομίμα

2007-06-24T11:00:00.000+03:00
Χθες βράδυ έξω από το Ωδείο Ρεθύμνου, στη γειτονιά μου...

Μια γυμνόστηθη καλλίγραμμη κοπελίτσα σε ένα αυθόρμητο θεατρικό δρώμενο μέσα στο δρόμο.

Συμβαίνει και εις Παρισίους. Και στην Ερμού ακόμα.
Εδώ βγήκαν οι απέναντι και σοκαρίστηκαν. "Όλες οι τρελές στην οδό Βερνάρδου θα μαζευτούν".
Μετά από μια δεκάλεπτη performance, καταφθάνει και ο ασφαλίτης. Μιλάει στο τηλέφωνο. Διαβούλευση για το αν θα τη συλλάβει. Και πώς.
Η κοπέλα, εκείνη τη στιγμή που τον άκουσε, ξεσπάει σε τσιριχτά γέλια.
Ήταν μέρος του θεατρικού...
Σε λίγο βγάζει και τη φούστα της.
Ξεχείλισε το ποτήρι.
Ο ασφαλίτης πηγαίνει στη φίλη της. Σταμάτησέ την ΤΩΡΑ. ΤΩΡΑ!
Τι να κάνει; τη σταμάτησε.
Η ευχάριστη νότα είχε λάβει τέλος, στη γειτονιά μου.

reflex glasses

2007-06-24T10:55:00.000+03:00

Τον καλό μας τον καιρό!

2007-06-20T10:50:00.000+03:00

Εντάξει, μην ακούω υπερβολές!
Καλοκαίρι είναι, δε θα κάνει και λίγη ζέστη;
Φανταστείτε να ζούσατε και να δουλεύατε στο Κάιρο. Κι εκεί υπάρχει πολιτισμός, έχει 50 βαθμούς, αλλά δεν το κάνουν ζήτημα.

Συντροφιά ή μοναξιά;

2007-06-05T11:10:00.001+03:00

απόσπασμα από τη σειρά: "υπαρξιακές αναζητήσεις"© Ergo Sum 1969-2007

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

2007-06-01T06:00:00.000+03:00

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες ινοσάρκωμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

καλημέρα

2007-05-11T10:31:00.000+03:00

goodmorningGutenTagbonjourおはようbuenosdiasхорошееутроおはようصbomdiaباح جيّدةbuongiorno

DaCapo

2007-03-20T22:20:00.000+02:00

Τι ξέρει τώρα ο τζίτζικας από την ιστορία που άφησες,
τι ξέρει ο γρύλος
Η καμπάνα του χωριού που ανοίγεται στον άνεμο
Η κάμπια, ο κρόκος, ο αχινός, το αλφάκι του νερού
Μυριάδες στόματα φωνάζουνε και σε καλούν
Έλα λοιπόν απ'την αρχή να ζήσουμε τα χρώματα
Ν'ανακαλύψουμε τα δώρα του γυμνού νησιού
Ρόδινοι και γαλάζιοι τρούλοι θ'αναστήσουν το αίσθημα
Γενναίο σα στήθος το αίσθημα έτοιμο να ξαναπετάξει
Έλα λοιπόν να στρώσουμε το φως
Να κοιμηθούμε το γαλάζιο φως στα πέτρινα σκαλιά του Αυγούστου
Ξέρεις, κάθε ταξίδι ανοίγεται στα περιστέρια
Όλος ο κόσμος ακουμπάει στη θάλασσα και τη στεριά
Θα πιάσουμε το σύννεφο θα βγούμε από τη συμφορά του χρόνου
Από την άλλην όψη της κακοτυχίας
Θα παίξουμε τον ήλιο μας στα δάχτυλα
Στις εξοχές της ανοιχτής καρδιάς
Θα δούμε να ξαναγεννιέται ο κόσμος.
(Οδυσσέας Ελύτης, Γέννηση της μέρας)

Take5

2007-02-14T07:42:00.000+02:00

Ύστερα από πρόσκληση του αγαπητού Sakis, σήμερα, σε παγκόσμια avant-premiere, σας αποκαλύπτω 5 πράγματα που θα θέλατε διακαώς να ξέρετε για μένα αλλά δεν τολμούσατε ποτέ να ρωτήσετε.
Απόψε μπορείτε να κοιμηθείτε πιο γεμάτοι.
O πρώτος δίσκος σε βινύλιο που αγόρασα ήταν το Hotel California των Eagles.

Η πρώτη συναυλία που παρακολούθησα ήταν το Rock In Athens.

Το εισιτήριο έκανε 2.500 δραχμές
και ένα δίλιτρο μπουκάλι Coka Cola από την άθλια καντίνα 500 δραχμές.

Το πρώτο μου τσιγάρο το κάπνισα με την παρέα μου στην Πατσό. Το τολμηρό εγχείρημα έλαβε χώρα μισή ώρα δρόμο έξω απ' το χωριό, πλάι σε ένα ποταμάκι, κάτω από μια γέφυρα, στην ξακουστή τοποθεσία "στου Γουρούνη το Μύλο" . Καπνίσαμε τέσσερα άτομα ένα τσιγάρο που είχαμε βουτήξει από το πακέτο κάποιου μπαμπά. Πρέπει να ήταν Καρέλια Λάιτς. Αργότερα, που πήραμε το κολάι, καπνίζαμε σε μικρότερη απόσταση ασφαλείας από τα εγκόσμια. Για να διοργανώσουμε όμως την επιχείρηση συνεννοούμαστε στα κορακίστικα (πη-φή-γε-φε-νε-φε να-φα πα-φά-ρει-φεις ε-φέ-να-φα Κα-φα-ρε-φέ-λια-φα Λα-φά-ι-φιτς).

Το πρώτο μου αυτοκίνητο το αγόρασα ένα πρωί που είχα πάει για ψώνια στη Λαϊκή. Αφού αγόρασα διάφορα ζαρζαβατικά προχώρησα πιο πέρα που είχε μια έκθεση αυτοκινήτων. Το μεσημέρι έκανα βόλτες με τη Giulietta μου.

Το πρώτο δώρο που έλαβα σαν σήμερα, ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, ήταν πριν από 21, ακριβώς, χρόνια. Ήταν ένα γιάλινο ανθοδοχειάκι με ορχιδέες. Δε θυμάμαι τι δώρο ανταπέδωσα. Το ίδιο βράδυ χόρευα το I should have known better του Jim Diamond.

Και ύστερα από αυτές τις συγκλονιστικές αυτοβιογραφικές αποκαλύψεις, κάνω πάσα εις: Stelion, Mario, Nanakon, Black Pearl & Seaina.

Η τεχνητή λίμνη των Αρχανών...

2007-01-24T09:52:00.000+02:00

...και τα μυστικά της

Αναρωτιέμαι

2007-01-16T18:04:00.000+02:00

Αναρωτιέμαι γιατί κάθε φορά που ανοίγω την τηλεόραση για να δω ειδήσεις πρέπει να μάθω κάθε λεπτομέρεια για την ακριβή ποιότητα και τον ακριβή κωδικό κατασκευής της ρουκέτας που έσκασε στην Αμερικανική Πρεσβεία. Γιατί πρέπει να ξέρω με κάθε λεπτομέρεια όλα τα σενάρια περί της ακριβούς θέσης από την οποία οι τρομοκράτες εκπυρσοκρότησαν. Περί του ακριβούς αριθμού και της ακριβούς θέσης όπου έχουν τοποθετηθεί κάμερες παρακολούθησης γύρω από την Πρεσβεία. Περί της ακριβούς προελεύσεως και περί ποιων χωρών χρησιμοποιούν στο στράτευμά τους αυτό το είδος ρουκέτας. Περί του ποια ακριβώς συμπεράσματα έβγαλε η Αντιτρομοκρατική και περί του ποιες θα είναι οι επόμενες κινήσεις της.

Αναρωτιέμαι γιατί πρέπει να ξέρω ποια είναι η άποψη ενός συρφετού γνωστών τηλεοπτικών περσόνων οι οποίες θα βγουν ανά δωδεκάδες στα παράθυρα και καθεμιά θα λέει την άποψή της.

Αναρωτιέμαι γιατί πρέπει να βλέπω τους δημοσιογράφους μας να ωρύονται και να διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους επειδή η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων δεν τους επιτρέπει (επί ποινή τσουχτερού προστίμου για τα αφεντικά τους) να ξεκατινιαστούν με τις λίστες με τα ακριβή ονόματα όσων τη σκαπουλάρησαν και απέφυγαν τη στρατιωτική θητεία -σάμπως όλοι οι άσημοι ή διάσημοι ελληναράδες που πήγαν στρατό δεν έχουν ποτέ βρει τρόπο να τη σκαπουλάρουν – γενικώς. Τόσο κατά τη διάρκεια της θητείας τους (σλουρπ, σλουρπ, κύριε Λοχαγέ, ντριν, ντριν, κύριε Βουλευτά), όσο και πριν ή, κυρίως, μετά.

Αναρωτιέμαι γιατί να πηγαίνω σπίτι και, στον ευλογημένο το (λίγο) χρόνο που κάθομαι μπροστά στην τηλεόραση, να μη μαθαίνω τι συμβαίνει στον κόσμο παρά να μαθαίνω μιάμισης ώρας άχρηστες λεπτομέρειες ενός μονοθεματικού δελτίου αποτελούμενου από 2-3 τηλεοπτικούς αστέρες-δημοσιογράφους-εισαγγελείς-σταυροφόρους, από 5-6 άχρηστα ρεπορτάζ όπου θα εξαντλήσουν με κάθε λεπτομέρεια το τρέχον (μοναδικό και φλέγον – γι’αυτούς) θέμα του δελτίου, διανθισμένο από 5-6 ζωντανές συνδέσεις από τα πιο άχρηστα σημεία (συνδεόμαστε με τη Βασιλίσσης Σοφίας για να δούμε αν άλλαξαν το τζάμι που έσπασε).

Αναρωτιέμαι γιατί να μην αξίζω ένα δελτίο ειδήσεων αξιοπρεπές, πολιτισμένο, με μικρά γράμματα, με ουσία, όπως αυτά που έχει συνηθίσει να παρακολουθεί η πλειοψηφία των ευρωπαίων. Με παρουσιαστές χαμογελαστούς, μορφωμένους, καλοαναθρεμμένους, όχι λαϊκιστές, που να μην ισοπεδώνουν τα πάντα στο βωμό της τηλεθέασης. Που να ξέρουν να χρησιμοποιούν σωστά την ελληνική γλώσσα. Με ρεπορτάζ σύντομα και περιεκτικά. Με φίλτρο την ανθρώπινη αξιοπρέπεια στην αναμετάδοση των κάθε είδους βίντεο που κατακλύζουν τα διεθνή πρακτορεία ή που συλλέγουν τα τσακάλια της εγχώριας δημοσιογραφίας.

Αν έβλεπε κανείς στη δορυφορική τα κανάλια στις διάφορες χώρες, μόνο στην Ελλάδα είχαμε την ευκαιρία να δούμε τόσες φορές τον απαγχωνισμό του Σαντάμ, το Σαντάμ απαγχωνισμένο, το Σαντάμ με σάβανο. Τη μέρα που κυκλοφόρησε το πειρατικό βίντεο με τον απαγχωνισμό, παρακολουθούσα ειδήσεις στο RAIUNO. Ο παρουσιαστής ανακοίνωσε το γεγονός ότι κυκλοφόρησε στο ίντερνετ κάποιο βίντεο από κινητό τηλέφωνο κάποιου που παραβρέθηκε στην εκτέλεση. Μετά λέει «από τη σύνταξη των ειδήσεων αποφασίσαμε να μη μεταδώσουμε αυτό το βίντεο». Ύστερα από λίγο βάζω το δελτίο ειδήσεων οτου Rete4, που μεταδιδόταν την ίδια ώρα. Μόλις το γύρισα, ακούω: «από τη σύνταξη αποφασίσαμε να μη μεταδώσουμε αυτές τις εικόνες»! Τζίφος! Από μια πρόχειρη επισκόπηση που έκανα στα κανάλια πανευρωπαϊκώς, το συγκεκριμένο βίντεο είτε αναμεταδόθηκε μια φορά ως συνοδευτικό της είδησης, είτε μεταδόθηκε μια ανώδυνη (κατά το δυνατόν) σκηνή από αυτό, είτε δε μεταδόθηκε καθόλου.

Περιττό να προσθέσω ότι είχα την ευκαιρία να το δω ως διαφημιστικό trailer για τις ειδήσεις των 8, στις ειδήσεις των 8 ως πρώτη είδηση και, φυσικά, στο κεντρικό παράθυρο όταν άρχισαν να ξεφυτρώνουν μια δεκαριά παράθυρα με opinionists, εν είδει οπτικής συνοδείας που επαναλαμβανόταν ανά 30 δευτερόλεπτα.

Ντρέπομαι. Για την παντελή έλειψη σεβασμού στον ανθρώπινο πόνο, στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και στην ανθρώπινη υπόσταση. Για τα λαϊκίστικα επιφωνήματα δήθεν υποστήριξης και στήριξης των αναξιοπαθούντων, των μικρομεσαίων, των «συμπολιτών μας που έχουν ανάγκη». Για τα κατασκευασμένα δήθεν αποκαλυπτικά ρεπορτάζ που δήθεν αποκαλύπτουν δήθεν κομπίνες τη στιγμή που οι αυτουργοί των ρεπορτάζ αυτών είναι βολεμένοι lifestyle δημοσιογράφοι που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι αν θα κερδίσουν μια μονάδα τηλεθέασης παραπάνω από τον ανταγωνισμό, που θα τους επιτρέψει, στο τέλος της σεζόν, να πάνε σε άλλο σταθμό που θα τους διπλασιάσει το μισθό.

Εκτός κι αν έχουμε την τηλεόραση που μας αξίζει. Εκτός κι αν υπάρχουν κάποιες αξίες, ας τις πούμε «πλειοψηφικές». Αν μια είδηση ή μια εικόνα που έχει τηλεθέαση, αν «αυτό που θέλει ο κόσμος» είναι, τελικά, το σωστό. Αν ο κανιβαλισμός είναι αναπόσπαστο, έστω και συγκεκαλυμμένο, τμήμα του πολιτισμένου ανθρώπου. Γιατί, αν η τηλεόραση είναι ένας καθρέπτης της κοινωνίας, τότε ο επαρχιωτισμός, με την χειρότερή του έννοια, αυτής της κοινωνίας υποβόσκει ακόμα, ακόμα και μέσα σε πολλούς που ζουν σε ευήλια προάστια της πρωτεύουσας, όσο ριζικά κι αν έχουν αλλάξει τα τελευταία χρόνια οι συνθήκες διαβίωσης και το βιοτικό τους επίπεδο.

(πίνακας:Henri Matisse. The Moroccans. 1916)

Η χρονιά που θα έρθει

2007-01-05T14:55:00.000+02:00

Αγαπητέ φίλε,
Σου γράφω για να ξεχαστώ λίγο
Και καθώς είσαι πολύ μακριά , πιο δυνατά θα σου γράψω
Από όταν έφυγες υπάρχουν σημαντικά νέα:
Ο παλιός χρόνος τέλειωσε πια
Αλλά ακόμα κάτι δεν πάει καλά εδώ.
Δε βγαίνουμε πολύ τα βράδια, ακόμα κι όταν είναι γιορτή.
Και μερικοί σφράγισαν το παράθυρό τους.
Και καθόμαστε δίχως να μιλάμε για ολόκληρες εβδομάδες.
Και σε όσους δεν έχουν κάτι να πουν
Τους απομένει χρόνος.
Αλλά η τηλεόραση είπε ότι ο νέος χρόνος
Θα φέρει μια μεταμόρφωση.
Και όλοι μας ήδη περιμένουμε.
Θα είναι τρεις φορές Χριστούγεννα και γιορτή όλη μέρα,
Κάθε Χριστός θα κατέβει απ’ το σταυρό
Και τα πουλιά θα επιστρέψουν.
Θα υπάρχει τροφή και φως όλο το χρόνο
Ακόμα και οι βουβοί θα μπορούν να μιλήσουν
Ενώ οι κουφοί ήδη το κάνουν.
Και θα κάνουμε έρωτα καθένας όπως θέλει.
Ακόμα και οι παπάδες θα παντρεύονται αλλά μετά από κάποια ηλικία.
Και δίχως πολύ θόρυβο μερικοί θα εξαφανιστούν
Θα είναι ίσως οι πολύ πονηροί και οι ηλίθιοι κάθε ηλικίας.
Βλέπεις, αγαπητέ φίλε, τι σου γράφω και σου λέω;
Και πώς είμαι χαρούμενος
Που είμαι εδώ αυτή τη στιγμή;
Βλέπεις, βλέπεις, βλέπεις,
Βλέπεις, αγαπητέ φίλε,
Τι πρέπει να σκαρφίζεται κανείς
Για να μπορεί να το διασκεδάζει
Και να συνεχίσει να ελπίζει;
Και αν αυτός ο χρόνος περνούσε σε μια στιγμή,
Βλέπεις, φίλε μου,
Πόσο γίνεται σημαντικό
Αυτή τη στιγμή να είμαι κι εγώ εκεί;
Ο χρόνος που φτάνει σε ένα χρόνο θα περάσει
Εγώ προετοιμάζομαι ήδη, αυτό είναι το νέο.
L' anno che verra', Lucio Dalla
(μετάφραση: Πολυχρόνης)

Stop Death Penalty Now

2007-01-04T06:45:00.000+02:00

Έκκληση για διεθνές moratorium εκτελέσεων των θανατικών ποινών προτείνει η Ιταλία στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών.
Ο νέος Γενικός Γραμματέας του Ο.Η.Ε. Ban Ki Moon, ενώ στην αρχή της ανάληψης των καθηκόντων του προέβη σε αντιφατικές δηλώσεις σχετικά με την εκτέλεση του Σαντάμ Χουσεΐν, στη συνέχεια έκανε ένα βήμα πίσω, δηλώνοντας την προσήλωση του Ο.Η.Ε. στο άρθρο 3 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, που διακηρύττει το δικαίωμα στη ζωή για τον καθένα, υπογραμμίζοντας ταυτόχρονα ότι η πορεία για την κατάργηση της θανατικής ποινής θα είναι δύσκολη και μακροχρόνια.
Μπορείτε να προσυπογράψετε την έκκληση για το moratorium εδώ.
Το παραπάνω banner είναι του Στέλιου και μπορεί να χρησιμοποιηθεί ελεύθερα από κάθε ενδιαφερόμενο.

Υπάρχει ο Αη Βασίλης;

2006-12-31T18:46:00.000+02:00

Όταν πήγαινα στο Νηπιαγωγείο, λίγο πριν τα Χριστούγεννα, ήθελα διακαώς να αποκτήσω view master, προφανώς επειδή είχαν και οι φίλοι μου, ή επειδή το είχα δει στην τηλεόραση, δε θυμάμαι πια το κίνητρο που έχει ένα παιδί να θέλει τόσο έντονα ένα παιχνίδι.
Μου λένε μια μέρα λοιπόν οι γονείς μου αν το θέλεις τόσο πολύ μπορείς να ζητήσεις από τον Άγιο Βασίλη να σου το φέρει τα Χριστούγεννα. Λέω πώς γίνεται; μου λένε θα πάρεις τηλέφωνο το 12, θα ζητήσεις να μιλήσεις με τον Άη Βασίλη και θα του το ζητήσεις.
Πηγαίνω κι εγώ στο διάδρομο του σπιτιού μας, εκεί όπου ήταν η αυστηρή θέση τηλεφωνικής επικοινωνίας της εποχής, σηκώνω το ακουστικό και καλώ το 12, τις τότε "πληροφορίες". Το σηκώνει μία κυρία, της λέω, με την αθωότητα της ηλικίας και τη σοβαρότητα της περιστάσεως:
"Καλημέρα, μπορώ να μιλήσω με τον Άγιο Βασίλη;"
Ύστερα από μια πρόσκαιρη έκπληξη, μου απαντάει "ποιος τον ζητάει παρακαλώ;"
"Ο Πολυχρόνης".
Η κοπέλα το έπιασε το νόημα, και μου λέει: "Δεν είναι εδώ ο Άγιος Βασίλης, Πολυχρόνη, θέλεις να του πω κάτι;" "Ναι, θέλω να του πείτε για τα Χριστούγεννα να μου φέρει ένα view master"....
Μέρες αργότερα, πριν κλείσουμε για διακοπές Χριστουγέννων, κάναμε γιορτή στο Νηπιαγωγείο. Οι γονείς μου μου φόρεσαν τα καλά μου, είπαμε τα ποιηματάκια μας, τραγουδήσαμε, και προς το τέλος του event ήρθε η ώρα να ανοίξουμε τα δώρα μας...
Ανοίγω το δικό μου, η μεγάλη έκπληξη! Ένα ολοκαίνουργιο view master!
Τα χρόνια πέρασαν, μεγάλωσα, έγινα έφηβος, έμαθα να αμφισβητώ το κάθε τι.
Κατάλαβα ότι κάθε γιορτή είναι τελικά μια κοινωνική συμβατικότητα, ένας κύκλος που έχουν δημιουργήσει οι άνθρωποι για να μην πλήττουν, ότι τα Χριστούγεννα στην πραγματικότητα είναι μια αφορμή για να έρχονται οι άνθρωποι πιο κοντά, για να κυκλοφορεί το χρήμα, για να κυλάει πιο εύκολα η καταχνιά του χειμώνα. Έπαψα να φοβάμαι ότι θα μπουν τη νύχτα Καλικάντζαροι και θα κάνουν άνω κάτω το σπίτι, ήξερα ότι δεν υπάρχουν Νεράιδες και ότι στο σπίτι δεν ήρθα με πελαργό αλλά με καροτσάκι από την Μαιευτική.
Διδάχτηκα να σκέφτομαι ορθολογικά, για κάθε τι που δε μπορούσα να εξηγήσω ήξερα ότι στην πραγματικότητα η Επιστήμη θα είχε εξήγηση και άνοιγα την Εγκυκλοπαίδεια να πληροφορηθώ, να μάθω.
Κατάλαβα ότι όλα τα υπερφυσικά φαινόμενα ήταν δημιουργήματα της φαντασίας μας και κάθε απόπειρα θεοποίησης των φυσικών φαινομένων προέκυπτε από το δέος και την άγνοια, και ότι, με την εξέλιξη του πολιτισμού και της Επιστήμης, οι δεισιδαιμονίες έδιναν τη θέση τους στη γνώση.
Μέσα μου γελούσα με όποιον ήταν προληπτικός, με όποιον με ρωτούσε τι ζώδιο είμαι, με τους θρησκόληπτους-ειδωλολάτρες. Και ήμουνα χαρούμενος που ήξερα ότι το παν είναι θέμα γνώσης.
Ένα πράγμα δε μπορούσα να εξηγήσω.
Αφού δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης, πώς έγινε, εκείνα τα Χριστούγεννα του Νηπιαγωγείου, και πήρα τηλέφωνο μια υπάλληλο του ΟΤΕ, ζήτησα ένα δώρο και στη γιορτή του Νηπιαγωγείου μου έκαναν ΑΥΤΟ το δώρο;
Να μετέφερε την επιθυμία μου στον Άγιο Βασίλη το απέκλεια, αφού δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης. Σκεφτόμουνα πάλι μήπως έμαθε σε ποιο Νηπιαγωγείο πήγαινα και πήρε τηλέφωνο τη νηπιαγωγό μου και της το είπε; Αλλά πώς θα το μάθαινε, αφού ούτε πού μένω της είπα, ούτε ότι πηγαίνω στο Νηπιαγωγείο.
Μέσα στη διαφωτιστική παιδεία που λάμβανα με 10 διδακτικές ώρες καθημερινά μεταξύ σχολείου και φροντιστηρίων, δε μπορούσα να εξηγήσω ένα απλό, απλούστατο γεγονός!
Ντρεπόμουνα και να ρωτήσω! τι να ρωτούσα; υπάρχει ο Άγιος Βασίλης και φέρνει δώρα στα μικρά παιδιά;
Πέρασαν τα χρόνια, το βασανιστικό ερώτημα ήταν ένα μελανό σημείο στην ορθολογική σκέψη μου.
Μια μέρα συζητούσαμε με τη μητέρα μου. Το έφερε η κουβέντα για το δώρο εκείνο που είχα λάβει στο Νηπιαγωγείο και που ήθελα πολύ. Δειλά δειλά της έθεσα τον προβληματισμό μου.
Μου λέει η νηπιαγωγός σου μας είχε πει ότι θα έκαναν μια εκδήλωση για τα Χριστούγεννα, και να πηγαίναμε ό,τι δώρο θέλαμε να κάνουμε στα παιδιά μας να σας το έδιναν στην εκδήλωση.
Ακόμα και σήμερα αναρωτιέμαι αν έπρεπε να το μάθω το βλακώδες μυστικό που μου γκρέμισε τη μαγεία του Άη Βασίλη.
Ίσως γί' αυτό όλα αυτά τα χρόνια δεν κατάλαβαινα το αυτονόητο.

Αποστολή εξετελέσθη

2006-12-30T17:20:00.000+02:00

Ήταν ωραίο το Σούνιο τη μέρα εκείνη του Ευαγγελισμού
πάλι με την άνοιξη.
Λιγοστά πράσινα φύλλα γύρω στις σκουριασμένες πέτρες
το κόκκινο χώμα και οι ασπάλαθοι
δείχνοντας έτοιμα τα μεγάλα τους βελόνια
και τους κίτρινους ανθούς.
Απόμερα οι αρχαίες κολόνες, χορδές μιας άρπας που αντηχούν
ακόμη...
Γαλήνη
-Τι μπορεί να μου θύμισε τον Αρδιαίο εκείνον;
Μια λέξη στον Πλάτωνα θαρρώ, χαμένη στου μυαλού
τ' αυλάκια.
Τ’ όνομα του κίτρινου θάμνου
δεν άλλαξε από κείνους τους καιρούς.
Το βράδυ βρήκα την περικοπή:
"τον έδεσαν χειροπόδαρα" μας λέει
"τον έριξαν χάμω και τον έγδαραν
τον έσυραν παράμερα τον καταξέσκισαν
απάνω στους αγκαθερούς ασπάλαθους
και πήγαν και τον πέταξαν στον Τάρταρο κουρέλι".
Έτσι στον κάτω κόσμο πλέρωνε τα κρίματά του
Ο Παμφύλιος ο Αρδιαίος ο πανάθλιος Τύραννος
Επί ασπαλάθων. Γιώργος Σεφέρης, 31 του Μάρτη 1971

Ο Σαντάμ & η θανατική ποινή

2006-12-30T03:27:00.000+02:00

Zήτημα ωρών είναι η εκτέλεση της καταδίκης σε θάνατο του πρώην προέδρου του Ιράκ Σαντάμ Χουσεΐν. Ο πρώην ιρακινός δικτάτορας παραδόθηκε ήδη στις αρχές της Βαγδάτης από τους αμερικανούς και, όπως αναφέρουν πηγές, ίσως και τις επόμενες ώρες να οδηγηθεί στην αγχόνη.
Πολυάριθμοι ηγέτες και ανθρωπιστικές οργανώσεις απευθύνουν ύστατη έκκληση στην ιρακινή κυβέρνηση και στους αμερικανούς να μην προχωρήσουν στην εκτέλεση, ενώ το Ιράκ είναι για ακόμη μια φορά διχασμένο. Οι σιίτες πανηγυρίζουν, οι σουνίτες απειλούν με αντίποινα.

1. Το τραγικό και άδοξο τέλος του άλλοτε κραταιού δικτάτορα επαναφέρει στην επικαιρότητα τον έντονο προβληματισμό ως προς την ορθότητα και τη σκοπιμότητα της θανατικής ποινής. Εκτός από νομικό ζήτημα, η σχετική συζήτηση πάνω στην ποινή του θανάτου εμπλέκει εξωνομικά επιχειρήματα (φιλοσοφικής, πολιτικής ή θεολογικής φύσης) ή αντιδράσεις συναισθηματικού χαρακτήρα (π.χ. συνήθης επιδοκιμασία της θανατικής ποινής από τη λεγόμενη «κοινή γνώμη»).

Από την άποψη της ορθότητας στην επιβολή της θανατικής ποινής το κυριότερο επιχείρημα των πολεμίων της είναι ότι μια δημοκρατική Πολιτεία, εφόσον θεωρεί ως υπέρτατο σκοπό της ύπαρξής της τον άνθρωπο, δεν έχει το δικαίωμα ούτε να επιβάλει ποινή που πλήττει το ύψιστο αγαθό του ανθρώπου, τη ζωή του, ούτε και να προχωρήσει στη θανάτωση αυτού του ανθρώπου για εκφοβισμό ή παραδειγματισμό των άλλων πολιτών. Ακόμα και όταν πρόκειται για επικίνδυνους εγκληματίες, τα εγκλήματά τους θεωρείται ότι δε δικαιολογούν ούτε αντισταθμίζουν την εν ψυχρώ και οργανωμένη θανάτωσή τους από τα όργανα της Πολιτείας.

Συνήθως στην επιχειρηματολογία αυτή αντιτάσσεται ότι η Πολιτεία έχει το δικαίωμα να τιμωρεί τους εγκληματίες με ανταποδοτικό τρόπο διότι το δικαίωμα αυτό απορρέει από την ίδια την ιδέα της Δικαιοσύνης (πβλ. τη θεωρία του Kant περί ηθικής ανταπόδωσης και αυτή του Hegel περί αποκατάστασης του δικαίου).

Στην ιστορία της ποινικής καταστολής η ποινή του θανάτου είχε σχεδόν πάντα κυρίαρχο ρόλο ως μέσο τιμώρησης του εγκληματία. Η αμφισβήτησή της ως θεσμού είναι φαινόμενο των νεότερων χρόνων, με αφετηρία το 18^ο αιώνα, υπό την ώθηση του πνευματικού ρεύματος των Διαφωτιστών. Μετά τις οδυνηρές εμπειρίες του Β’ παγκόσμιου πολέμου και τη συνακόλουθη ενίσχυση των ανθρωπιστικών ιδεωδών, μια σειρά από διακηρύξεις ή συμβάσεις διεθνών ή διακρατικών οργανισμών στόχευσαν στην οριοθέτηση, περιορισμό ή και κατάργηση της θανατικής ποινής.

Σήμερα σε όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές χώρες η ποινή του θανάτου έχει καταργηθεί νομοθετικά ή de facto. Ωστόσο, εξακολουθεί να ισχύει σε κράτη όπως οι Η.Π.Α. και η Κίνα, και συνολικά σε 71 κράτη παγκοσμίως: 24 στην Αφρικανική Ήπειρο, 14 στην Αμερικανική Ήπειρο, 20 στην Ασία, 1 στην Ευρώπη (Λευκορωσσία) και 12 στη Μέση Ανατολή. Παρόλο που τα Κράτη που έχουν καταργήσει τη θανατική ποινή σήμερα είναι αριθμητικά περισσότερα από τα κράτη που τη διατηρούν, απομένει να γίνουν πολλά ακόμα για μια πιο ορθολογική και πιο ανρθωπιστική οργάνωση του συστήματος της ποινικής καταστολής.

2. Η θανάτωση του Σαντάμ Χουσεΐν, κατά τους Αμερικανούς, αποδεικνύει ότι στο Ιράκ επικράτησε επιτέλους η δικαιοσύνη απέναντι στη βία και τον αυταρχισμό. Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ διαφορετική: δεν ήταν παρά μια δίκη μάλλον πολιτική, των νικητών απέναντι στους νικημένους. Δεν έγιναν σεβαστά στοιχειώδη δικαιώματα υπεράσπισης του κατηγορουμένου. Όχι μόνο η επιβολή της θανατικής ποινής, αλλά και η ίδια η τέλεση της συγκεκριμένης δίκης αποδεικνύει πόσο πολύ απέχει το Ιράκ από τη δυνατότητα να εγγυηθεί μια δίκαιη δίκη, όπως αυτές που τα πολιτισμένα Κράτη επιφυλάσσουν στους χειρότερους εγκληματίες. Κάτι που, ενδεχομένως,θα μπορούσε να εγγυηθεί στο Σαντάμ η παραπομπή του, αντί του ιρακινού δικαστηρίου, στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Και δε μπορεί να αντιτάξει κανείς πειστικά ότι ο Σαντάμ έπρεπε να δικαστεί και να κριθεί από τους ίδιους τους ανθρώπους τους οποίους δυνάστευε με τον πιο στυγνό τρόπο επί δεκαετίες. Η δίκη των νικητών απέναντι στους ηττημένους δεν είναι σχεδόν ποτέ δίκαια και αντικειμενική, διότι ποτέ δεν είναι δυνατό να απεκδυθεί της εμπάθειας και του σωρευμένου μίσους.

2006-12-12T00:00:00.000+02:00
Royksopp - Remind Me

Porca vacca!

2006-11-06T13:14:00.000+02:00

Election Day

2006-10-17T12:15:00.000+03:00

Πάει κι αυτό, πέρασε.
Ξέρουμε πια ποιοι θα κυβερνήσουν τον τόπο μας για τα επόμενα τέσσερα χρόνια.
Θα ξεκουραστούν και οι υποψήφιοι που μήνες τώρα δεν είχαν αφήσει γειτονιά για γειτονιά για να ανακοινώσουν περίτρανα πόσο αγαπάνε τον τόπο τους και πόσο ανιδιοτελώς είναι κοντά στους δημότες και πόσο πολύ θέλουν να βοηθήσουν για να πάει ο τόπος μπροστά.
Ό,τι προλάβαμε προλάβαμε. Πήγαν να κρεμάσουν κάτι (ασχημούτσικα, εντάξει, αλλά καλύτερα από τους θλιβερούς στίλους της ΔΕΗ) φαναράκια στην Παλιά Πόλη, αλλά τους πρόλαβαν οι εκλογές κι έτσι φώτισαν με το ζόρι 5-6 δρομάκια όλα κι όλα και κακήν κακώς. Τόσα άλλωστε τους χρειάζονταν για να τα βάλουν στα προεκλογικά φυλλάδια. Θα περιμένουμε τώρα άλλα τριάμισι χρόνια για να ξαναδούμε έργα ανάπλασης στην πόλη μας. Στις επόμενες εκλογές πάλι...
Πήγα κι εγώ να κάνω εκλογές...
Σε ένα μακρινό και πολύ όμορφο χωριό στην ενδοχώρα.
Την προηγούμενη των εκλογών πήρα τους δρόμους

συνάντησα πολύ κόσμο

έφτασα στη Νίθαυρη, πήγα στο σχολείο του χωριού που θα εκτελούσε χρέη εκλογικού τμήματος, ετοίμασα τη διάταξη των παραβάν, των θρανίων και διάφορα άλλα διαδικαστικά
και παρέλαβα απ' το Δήμο το σάκο με το απαραίτητο εκλογικό υλικό για τη διεξαγωγή των εκλογών στο 87ο εκλογικό τμήμα.

Από τα άγρια χαράματα της Κυριακής ξεκίνησα...

....όλα έπρεπε να είναι έτοιμα στις 7 το πρωί. Σφραγισμένες οι κάλπες με βουλοκέρι, τα ψηφοδέλτια στη θέση τους, η εφορευτική επιτροπή σε παράταξη, όπως και οι αντιπρόσωποι των κομμάτων, και η γραμματέας μου να ξέρει τα καθήκοντά της (ευτυχώς ήταν έμπειρη). Α, και ένας δυνατός καφές.
Η σφραγίδα της εφορευτικής πάντα κοντά μου.
Ο καθένας φάκελος πρέπει να σφραγίζεται την τελευταία στιγμή.
Όπως ξέρουν καλά οι εκλογοκένταυροι, έστω και ένας σφραγισμένος φάκελος να διαρρεύσει έξω από το εκλογικό κέντρο, μπορεί να νοθευτεί όλη η από κει και μετά εκλογική διαδικασία.

Στην αρχή των εκλογών θα πρέπει να επιβάλεις μια τάξη.
Προσπάθησα να εξηγήσω περί ύψιστης στιγμής άσκησης του δημοκρατικού δικαιώματος του πολίτη και περί του πόσο σημαντικό είναι να τηρηθεί το απόρρητο και το αδιάβλητο της ψηφοφορίας, αλλά τελικά τους έπεισα μόνο αφού έβαλα τις φωνές.
Μετά όλα κύλησαν ομαλά. Κατάλαβαν όλοι ότι έπρεπε να μπαίνουν στο παραβάν (και οπωσδήποτε μόνοι τους) για να επιλέξουν ψηφοδέλτιο και ότι έπρεπε να πάρουν όλη τη σειρά των ψηφοδελτίων, άσχετο αν έξω απ' το εκλογικό τμήμα είχε φροντίσει ο ενδιαφερόμενος υποψήφιος να τους προμηθεύσει με το ψηφοδέλτιό του και με τους επιθυμητούς σταυρούς.
Έτσι πολλοί είχαν στη δεξιά τσέπη το έτοιμο ψηφοδέλτιο για τις νομαρχιακές και στην αριστερή για τις δημοτικές, μόνο που αυτό προκάλεσε μια αναμπουμπούλα καθότι την ώρα που το έβαζαν στο φάκελο μπρεδεύονταν και τα έριχναν ανάποδα: το (έτοιμο, γιατί εμείς τους τα δίναμε χωριστά και δε θα μπορούσαν να κάνουν λάθος) ψηφοδέλτιο των δημοτικών στο μπλε φάκελο των νομαρχιακών και τούμπαλιν.
Ευτυχώς που κατά τη διαλογή ανοίξαμε πρώτα και τις δύο κάλπες, βρήκαμε όσα ψηφοδέλτια ήταν σε λάθος κάλπη και τα κάναμε τράμπα.

Εκλογικό τμήμα ήταν το πανέμορφο κτίριο όπου στεγαζόταν το δημοτικό σχολείο του χωριού.

με μια πανέμορφη θέα,
από τον Ψηλορείτη

έως τη θάλασσα

Στην Εφορευτική, στην αρχή που είδε να βάζω τις φωνές επικράτησε μια παγωμάρα.
Μετά όμως υπήρξε μια σύμπνοια.
Κάναμε τις απαραίτητες συστάσεις (από πού'σαι; τίνος είσαι; κτλ), είπαμε τα αστειάκια μας, συζητήσαμε τα εκλογικά μας.
Κύλησε η μέρα.

Το μεσημέρι οι γυναίκες του χωριού έφεραν κάθε μια κι από ένα καλούδι. Και καλό κρασάκι. Κολλήσαμε και μια Α4 έξω στην πόρτα ότι η Εφορευτική κάνει διάλειμμα φαγητού. Και φάγαμε αυτοκρατορικά.

Το απογεματάκι το προαύλιο του σχολείου άρχισε να γεμίζει από ψηφοφόρους

και μη

Ήταν μια καλή ευκαιρία να ξαναβρεθούν παιδικοί φίλοι, συγχωριανοί που περιμένουν τέτοιες αφορμές για να επιστρέψουν στον τόπο καταγωγής τους, να θυμηθούν πώς τότε το χωριό έσφυζε από ζωή και να διαπιστώσουν πόσο έχει ερημώσει σήμερα.
Τα παιδιά έστησαν κι αυτά ένα ντέρμπι μεταξύ τους.
Δεν έμαθα ποιος κέρδισε.

Στις 7 ακριβώς κύρηξα το πέρας της ψηφοφορίας.

Κλειδαμπαρώσαμε τις πόρτες και ξεσφραγίσαμε τις κάλπες.
Καταμετρήσεις, τηλεγραφήματα, συμπλήρωση βιβλίων.
Αφού κλείσαμε το εκλογικό τμήμα, ανά χείρας ο σάκος με τα αποτελέσματα, περάσαμε από το σπίτι του υποψήφιου για το τοπικό συμβούλιο που εξελέγη, όπου είχε στηθεί ήδη τρικούβερτο γλέντι. Συγχαρητήρια και αναχώρηση.
Πρωτοδικείο, Νομαρχία.
Στη Νομαρχία σε μια μεγάλη αίθουσα υπήρχε ένα βίντεο γουόλ με τη ροή των αποτελεσμάτων και κάθονταν οι υποψήφιοι και οι περί αυτών και παρακολουθούσαν με αγωνία.
Οι μισές φάτσες θλιμμένες, οι άλλες μισές χαρούμενες.

Ύστερα από μια μεγάλη μέρα, ποτάκι με εκλογές και λίγο πάγο με φίλους.

Ο κυρίαρχος λαός είχε εκτελέσει για άλλη μια φορά το καθήκον του.
Οι αδιάβλητη και ανόθευτη εκλογική διαδικασία επιβεβαίωσε για ακόμια μια φορά πανηγυρικά το θρίαμβο του δημοκρατικού πολιτεύματος.

Άλλο ζήτημα είναι τα κριτήρια με τα οποία ο καθένας ψηφίζει.
Το γιατί μερικές φορές μένουν απ' έξω άτομα αξιόλογα, έντιμα και ικανά και εκλέγονται άτομα που έχουν άλλους, περίεργους και ανείπωτους τρόπους επιρροής στο εκλογικό σώμα. Χωρίς πρόγραμμα και χωρίς ιδανικά. Το ότι πολλοί, δυστυχώς, προτιμούν υποψηφίους με κριτήρια κουμπαριάς, ρουσφετιού, του ποιος θα υπερθεματίσει στη δημαγωγία και διάφορα παρόμοια.
Αυτό χρήζει ξεχωριστής κοινωνιολογικής ανάλυσης.

Συγχαρητήρια στους κερδισμένους.
Μακάρι να οδηγήσουν τον τόπο πιο μπροστά. Αυτό έχει μόνο σημασία.

πρωτοβρόχια

2006-10-17T11:55:00.000+03:00

Μπρεε Σοφοκλή, πιάσε μπρε άλλό 'να γκαραφάκι ρακί!

2006-10-06T10:38:00.000+03:00
by Uncle Sam-Μέντορας

(original cretan rap...γνήσια κρητική διάλεκτος, γνήσιο κρητικό γλέντι)

το αγαπημένο μου hit

C'era una volta un bel porco che passeggiava sui prati mentre passavo io

2006-09-25T08:56:00.000+03:00

Σεπτέμβριος 1999-Σεπτέμβριος 2006

2006-09-25T08:50:00.000+03:00

Χειροπέδες και νομικός πολιτισμός

2006-09-15T23:23:00.000+03:00

Πέρα από όλο το θόρυβο, τη σκανδαλολογία, τη διαπλοκή και τις κουμπαριές, θα μου άρεσε να είχαμε ένα επίπεδο νομικού πολιτισμού που να μην επιτρέπει ο καθένας, ό,τι κι αν έκανε (εκτός από την περίπτωση που είναι ύποπτος φυγής), να διασύρεται αλυσοδεμένος στα δελτία ειδήσεων.

Παραθέτω απόσπασμα από το άρθρο 77 του Σωφρονιστικού Κώδικα:
" 1. Η μεταγωγή γίνεται κατά τρόπο ώστε να εξασφαλίζεται η ομαλή μετακίνηση του κρατουμένου, αλλά χωρίς να θίγεται η αξιοπρέπειά του ή να του δημιουργούνται πρόσθετες ταλαιπωρίες. Οι χειροπέδες χρησιμοποιούνται μόνον όποτε αυτό, κατά την κρίση των αρμοδίων για τη μεταγωγή οργάνων, κρίνεται απολύτως αναγκαίο. "

Αφήνουν και κόβει βόλτες ανενόχλητος για δεκαετίες ο κάθε Παλαιοκώστας και μετά για εντυπωσιασμό κοτσάρουν τις χειροπέδες στον κάθε κουστουμαρισμένο πολιτικάντη, για να μην τους αποδράσει...

2006-09-14T11:03:00.000+03:00

διαπλεκόμενοι κλάδοι σε γαλάζιο φόντο

one

2006-09-08T22:44:00.000+03:00

Θα προτιμούσα να σας πω πόσο με χαλάνε οι υποψήφιοι στις δημοτικές εκλογές, όταν είναι γόνοι διάφορων οικογενειών που αποφάσισαν να εκτεθούν, με μόνο έρεισμα το ειρηθέν. Ή πόσο με χαλάνε οι τύποι που δε φοράνε κράνος με τα μηχανάκια τους με την αυτοπεποίθηση ότι οι τροχαίοι είναι φιλαράκια τους και, σε μπλόκο, θα σταματήσουν να πουν κανένα νέο και μετά θα την κάνουν. Ή ο συνδυασμός των παραπάνω (πβλ. Ρέθυμνο model).
Θα προτιμούσα να γράψω πόσο κάφρους θεωρώ τους μηχανόβιους που κάνουν προσπέραση από τα δεξιά μου και πρέπει να προσέχω ΕΓΩ.
Θα προτιμούσα να γράψω πόσο με χαλάει που πρέπει κανείς να έχει γνωριμίες πολιτικές για να κάνει οτιδήποτε στη μίζερη ζωή του. Και πόσο με χαλάει το τίποτα ως προεκλογικό επιχείρημα.
Θα προτιμούσα να γράψω πόσο θα 'θελα να βάζω τηλεόραση και να βλέπω ένα μισάωρο ειδήσεις για να μαθαίνω τα νέα και όχι την άποψη (=κραυγή πολιτικής ανάλυσης καφενείου) του κάθε "αναλυτή" του κώλου που παίρνει αξία από τον κάθε άσχετο που δεν ξέρει τι του γίνεται και κάθεται και ακούσει τα δημαγωγικά του καθενός στην τηλεόραση (αντί να πάει να δουλέψει).
Θα προτιμούσα να σας εκμυστηρευτώ πόσο θα μ' άρεσε να ξυπνάω το πρωί και ν' ακούω κανένα σοβαρό άτομο να μιλάει στην τηλεόραση αντί του κάθε κάφρου που μαζεύει άλλους κάφρους (όσο πιο άξεστοι τόσο πιο audience) για να μαλώσουν και να κερδίσουν "τους συνταξιούχους και τους μικρομεσαίους" στο κανάλι τους.
Θα προτιμούσα να φωνάξω ότι θα ήταν καλύτερα να κάτσεις να ασχοληθείς με το αντικείμενό σου ώστε να πάρεις τη θέση επειδή το αξίζεις παρά να γλύφεις τα παπάρια του κάθε πολιτικάντη για να σ'τη δώσει.
Θα προτιμούσα να βλέπω όμορφες κορυφογραμμές παρά το αυθαίρετο του κάθε κακομοίρη που θεωρεί εαυτόν "Ζούπερ" επειδή γνωρίζει το μπατζανάκη της υπαλλήλου που είναι στο πρωτόκολλο της Πολεοδομίας που κανόνισε να κάνει τα στραβά μάτια και έτσι ο "Ζούπερ" θα φτιάξει ένα σπίτι με τέσσερις τοίχους που στον πρώτο σεισμό θα πέσει να πλακώσει κανένα τέκνο του και μετά ο "Ζούπερ" θα βγει στο ρεπορτάζ της τοπικής τελεόρασης (αυθημερόν της κηδείας του τέκνου) να κλαίει και να ζητάει μέριμνα του κράτους.
Θα προτιμούσα να είμαι αλλού.
Μάλλον θα προτιμούσα το αλλού να είναι εδώ.
Εδώ που είμαι όμως το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να σας αφιερώσω αυτή τη φωτογραφία, αγαπημένοι μου αναγνώστες, με την ευχή να με πάρει ο ύπνος γλυκά απόψε, χωρίς κουνούπια.
Καληνύχτα

(too many waves)

2006-09-02T20:26:00.000+03:00

too much drink, too many waves, too many "yes"
(too never is enough)

fOTOtHERAPY

2006-08-21T09:36:00.000+03:00

"Αστικές Μεταλλάξεις"
από την ομάδα cocun
Χανιά, 23-30 Αυγούστου 2006
στο παλιό Τελωνείο στο Λιμάνι
πληροφορίες: fOTOtHERAPY

Διαφημίσεις (χαμηλώστε ένταση!)

2006-08-19T10:58:00.000+03:00

Έχετε καθίσει να παρακολουθήσετε μια ταινία στην τηλεόραση και τη στιγμή των διαφημίσεων η ένταση της φωνής μεγαλώνει αυτόματα;
Και οι ιταλοί. Και σκέφτηκαν ότι δεν πάει άλλo. Διαβάστε:

"Πολύ δυνατή ένταση, ποινές εν όψει για τα παράνομα σποτ.
Όλα σχεδόν τα διαφημιστικά μηνύματα που μεταδίδονται στην τηλεόραση έχουν ηχητική ένταση πιο ψηλή σε σχέση με τα υπόλοιπα προγράμματα: το αποκαλύπτει μια έρευνα που έγινε από το Ανώτερο Ίδρυμα Επικοινωνιών και Τεχνολογιών της Πληροφόρησης και παρουσιάστηκε από τον Υπουργό Επικοινωνιών Πάολο Τζεντιλόνι.
Εναντίον της διαφήμισης που βάζει σε δοκιμασία τα τύμπανα των τηλεθεατών μάλλον θα φτάσουν σύντομα οι ποινές την Ανεξάρτητης Αρχής Επικοινωνιών η οποία, μόλις πριν από λίγες εβδομάδες, τροποποίησε το άρθρο 3 του Κανονισμού σε θέματα ραδιοτηλεοπτικής διαφήμισης και τηλεπωλήσεων ορίζοντας ότι «Απαγορεύεται με κάθε τρόπο η μετάδοση διαφημιστικών μηνυμάτων και τηλεπωλήσεων με ηχητική ένταση μεγαλύτερη από την κανονική των προγραμμάτων, η οποία καθορίζεται βάσει τεχνικών παραμέτρων και μεθοδολογιών ανάδειξης που ορίζονται από την Αρχή».
Ήδη από το Σεπτέμβριο θα καθορίσει τα κριτήρια για να τιμωρούνται οι παραβάσεις.
Σύμφωνα με την έρευνα που έγινε για λογαριασμό του Υπουργείου, πράγματι, το 83% των σποτ που μεταδίδονται έχουν ένταση μεγαλύτερη από αυτήν του προγράμματος στο οποίο έχουν καταχωρηθεί. Και η αύξηση της έντασης δεν είναι μικρή: 51% μεγαλύτερη από την κανονική ένταση των προγραμμάτων. «Ο σκοπός μας-εξήγησε ο Υπουργός Τζεντιλόνι- είναι να σταματήσουμε τη διαφήμιση που αυξάνει σε ένταση, εξαλείφοντας ένα δυσάρεστο και πάντως παράνομο φαινόμενο μέσω του οποίου αποδίδεται περιορισμένος σεβασμός απέναντι στους τηλεθεατές».
(από την "Il sole 24ore")

Ασήμαντες ιστορίες

2006-08-14T15:24:00.000+03:00

Η Λία ήταν 16 χρονών όταν ήρθε για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Ταξίδευε πολλές μέρες με τη μητέρα της από τη Γεωργία μέχρι να φτάσει στην Κρήτη.
Όταν πρωτοήρθε της φαίνονταν όλα παράξενα. Άλλη ζωή, άλλη γλώσσα, άλλοι άνθρωποι.
Η μητέρα της της βρήκε μετά από μερικές μέρες μια δουλειά σε ένα σπίτι. Έπρεπε να φροντίζει την ηλικιωμένη Μαρία. Με τη Μαρία για να συνεννοηθούν έκαναν νοήματα. Η Λία δεν ήξερε να μιλάει την καινούργια γλώσσα. Με τον καιρό όμως έμαθε να χρησιμοποιεί σωστά τα ελληνικά. Σ’ αυτό βοήθησε το νεαρό της ηλικίας της και η υπομονετική Μαρία, η οποία, τα βράδια που κάθονταν μόνες τους, της έγραφε την αλφαβήτα και της υπαγόρευε τις άγνωστες λέξεις, τις οποίες η Λία έγραφε σε ένα τετραδιάκι που κρατούσε πάντα μαζί της. Το βράδυ, λίγο πριν κοιμηθεί, μελετούσε τις καινούργιες λέξεις που είχε μάθει.
Η Λία δεν είχε φίλες. Μόνο τη Μαρία. Σ’ αυτήν έλεγε ό,τι την απασχολούσε. Και την απασχολούσαν πολλά, σ’ αυτή την ηλικία. Έβλεπε τις ελληνίδες συνομήλικές της που περνούσαν με τους φίλους και τις φίλες τους έξω απ’ το σπίτι τα βράδια και ένιωθε κάποια μοναξιά, την οποία όμως ποτέ δεν παραδεχόταν. Όταν έβγαινε το πρωί να πάει για ψώνια, έβαζε κι αυτή ένα ζευγάρι ψηλοτάκουνες γόβες και έβαφε έντονα τα εφηβικά της χείλια.
Τα Χριστούγεννα τα πέρασε με την οικογένεια της Μαρίας. Ήταν ωραία, αν και θα προτιμούσε να βρίσκεται στο σπίτι της, στη Γεωργία, με τον πατέρα της, τη δικιά της γιαγιά, και τα 3 αδέλφια της. Είχε εδώ μόνο τη μαμά της, αλλά την έβλεπε μόνο αν οι μέρες που είχε ρεπό συνέπιπταν με τις δικές της.
Δεν παραπονιόταν. Είχε το σχέδιό της. Δεν ήθελε φίλους, παρέες και τέτοια. Είναι μικρή ακόμα. Έστελνε το μισθό της στον πατέρα της για να της μαζέψει χρήματα. Θα δούλευε για λίγο καιρό ακόμα, και μετά θα επέστρεφε στη Γεωργία και θα άνοιγε ένα κομμωτήριο, θα έβρισκε ένα καλό παιδί και θα έκανε τη δική της οικογένεια.

Η Μαίρη είναι γύρω στα 42. Το παρουσιαστικό της είναι λίγο άκομψο. Είναι γεροδεμένη και, όταν μιλάει, πες ότι είναι από την προσπάθειά της να εκφράσει αυτό που θέλει στα ελληνικά, οι φωνές της ακούγονται από μακριά. Έχει όμως μια σπάνια καρδιά. Ο πατέρας της στη Βουλγαρία την πάντρεψε όταν ήταν 19 χρονών με κάποιον που ήταν 26 χρόνια μεγαλύτερός της. Πέρασε καλά με τον άντρα της. Έκαναν μαζί 3 παιδιά, τα πάντρεψαν, αλλά τα τελευταία 15 χρόνια ο άντρας της έχει προβλήματα καρδιάς και αναγκάζεται να είναι στο κρεβάτι. Με τον άντρα της είχαν μια μεγάλη έκταση που καλλιεργούσαν, δούλευαν σκληρά αλλά πήγαιναν πολύ καλά. Λίγο όμως η αρρώστια του άντρα της, λίγο οι συνθήκες στη χώρα της, κάτι δεν πήγε καλά και έχασαν όλα τους τα υπάρχοντα. Τώρα έπρεπε να δουλέψει ακόμα πιο σκληρά για να πληρώνει τα δάνεια που είχαν πάρει.
Στην Ελλάδα δουλεύει στο σπίτι του ηλικιωμένου Δημήτρη. Ο Δημήτρης είναι άνθρωπος τραχύς και ιδιότροπος. Δηλαδή καλός άνθρωπος είναι, αλλά έχει πολλές απαιτήσεις. Δεν της φέρεται πάντα και πολύ ευγενικά, αλλά, μεγάλος άνθρωπος είναι, η Μαίρη τον κατανοεί. Άλλωστε και αν έφευγε πού θα πήγαινε; Ίσως να είναι χειρότερα.
Την περασμένη Παρασκευή την πήρε τηλέφωνο η μικρή κόρη της από τη Βουλγαρία. Πέθανε ο άντρας της. Εντάξει, ήταν άρρωστος, το ήξερε, αλλά, όσο να ΄ναι, στενοχωρήθηκε. Εκτός από τη λύπη της, αυτό που την απασχολούσε ήταν ότι δε θα είχαν λεφτά στη Βουλγαρία τα παιδιά της για την κηδεία.
Η Μαίρη δε μπορούσε να επιστρέψει πίσω στη Βουλγαρία. Αν πήγαινε στην κηδεία δε θα μπορούσε να ξαναγυρίσει στην Ελλάδα. Δυστυχώς δεν είχε χαρτιά. Με το μισθό της εδώ στην Ελλάδα που έστελνε κάθε μήνα, μπορούσαν να ζουν πιο άνετα οι οικογένειες των παιδιών της. Αν έμενε στη Βουλγαρία δε θα έβρισκε δουλειά και η οικογένειά της θα πεινούσε.
Όταν το έμαθε για τον άντρα της πήγε στη γειτόνισσα του Δημήτρη, τη Χρυσούλα, που ήταν η μόνη που την καταλάβαινε, και της είπε τον πόνο της.
Η Χρυσούλα μάζεψε από όλη τη γειτονιά κάποια λεφτά και τα έδωσε στη Μαίρη, η οποία τα έστειλε με έμβασμα στα παιδιά της στη Βουλγαρία.
Τώρα, όταν ο Δημήτρης είχε τις παραξενιές του και της μιλούσε άσχημα, η Μαίρη ένιωθε ακόμα πιο μόνη.

Η κυρία Γκαλίνα είναι μια ηλικιωμένη γυναίκα που μόλις είχε κλείσει τα 64. Πίσω στην Ουκρανία έχει μια κόρη.
Η κυρία Γκαλίνα είναι πολύ φτωχή. Στην Ελλάδα δουλεύει στο σπίτι της Αγγελικής. Και η Αγγελική είναι ηλικιωμένη, αλλά έχει κινητικά προβλήματα και δε μπορεί να εξυπηρετείται μόνη της. Τα απογεύματα την αφήνει για λίγες ώρες και πηγαίνει σε άλλες πολυκατοικίες και καθαρίζει τις σκάλες. Μένει στο σπίτι της Αγγελικής. Όλα τα λεφτά που βγάζει τα στέλνει στην κόρη της. Περίπου μια φορά το μήνα της στέλνει και ένα δέμα, με μακαρόνια, γάλα, λάδι και διάφορα άλλα τρόφιμα.
Η κυρία Γκαλίνα έχει ένα φόρεμα και το φοράει όταν βγαίνει έξω με την Αγγελική. Τα καλά της παπούτσια είναι λίγο φθαρμένα αλλά κρατάνε ακόμα. Στο πρόσωπό της διακρίνεις πάντα ένα πικρό αλλά αξιοπρεπές χαμόγελο.
Της αρέσει εδώ στην Ελλάδα. Ευτυχώς έχει φτιάξει και τα χαρτιά της και τώρα δεν κινδυνεύει να την πιάσει η «Αστρονομία», όπως την αποκαλεί. Είχε παλέψει πολύ για να φτιάξει τα χαρτιά της. Πριν από μερικά χρόνια είχε δώσει 3.000 ευρώ σε κάποιον που της είχε υποσχεθεί να της βγάλει την πράσινη κάρτα και αυτός της έδωσε ένα χαρτί με σφραγίδες που κάτι έγραφε το οποίο η κυρία Γκαλίνα δεν πολυκαταλάβαινε και μετά εξαφανίστηκε.
Ελπίζει κάποια μέρα να παντρευτεί η κόρη της και η ίδια να επιστρέψει στην Ουκρανία και να παίζει με τα εγγονάκια της. Κατά βάθος τι περισσότερο να θέλει κανείς απ’ τη ζωή;

Αφιερωμένο σε όσους αύριο θα είναι ακούσια μόνοι

(Πίνακες: Solitude-Giorgio De Chirico, Stratified Rocks-Max Ernst, The Tower and The Wheel-Robert Delaunay)

fOTOtHERAPY

2006-08-13T14:18:00.000+03:00

Έκθεση φωτογραφίας fOTOtHERAPY
13-20 Αυγούστου 2006
στο Μέρωνα Αμαρίου
από την ομάδα cocun
Περισσότερα:
fOTOtHERAPY, Στέλιος, Μιχάλης

Cazz...!

2006-08-10T22:36:00.000+03:00
Περνούσα να πάω στο γραφείο.
Κοντά στην Μητρόπολη, εκεί στα δεξιά, έχει ένα μικρό παρεκκλήσι.
Είναι ένας χώρος περιτριγυρισμένος από λεμονιές.
Όαση δροσιάς μέσα στη ζέστη της πόλης.
Οι περαστικοί περνάνε,
ανάβουν καμιά φορά το κερί τους και προσεύχονται.
Ο χώρος αυτός ήταν ό,τι πρέπει
και για την εικονιζόμενη γάτα να πάρει έναν υπνάκο.
Ανάμεσα στις επαγγελματικές έγνοιες, στις προθεσμίες, τις εκκρεμότητες και λοιπές σκοτούρες που δέσποζαν στον εγκέφαλό μου ξαφνικά αναζωπύρωσε η παλιά παθολογική ζήλεια που τρέφω απέναντι στις γάτες.
Πάντα ήθελα να έχω την αταραξία τους.
Ο κόσμος μπορεί να καίγεται, αυτές η μόνη σκοτούρα που αντιμετωπίζουν
είναι να βρουν ένα μέρος πιο αναπαυτικό απ' το προηγούμενο για να αράξουν.
Σηκώνονται, τεντώνονται, πάνε πιο πέρα και ξανακοιμούνται.
Με την ίδια απαξιωτική αναισθησία και η εικονιζόμενη αντιμετώπισε το φωτογραφικό φακό που της τάραξε το γαλήνιο ύπνο της.

Α ρε γάτα και να 'χα τη ζωή σου!

Luna

2006-08-09T23:06:00.000+03:00

E guardo il mondo da un oblo', mi annoio un po'
passo le notti a camminare dentro a un metro'
sembro uscito da un romanzo giallo,
ma cambiero', si cambiero'
gettano arance da un balcone, cosi' non va
tiro due calci ad un pallone, e poi chissa'
non sono ancora diventato matto,qualcosa faro',
ma adesso no
Luna.
Luna non mostri solamente la tua parte migliore
stai benissimo da sola, sai cos'e' l'amore
e credi solo nelle stelle,
mangi troppe caramelle,Luna.
Luna ti ho visto dappertutto anche in fondo al mare
ma io lo so che dopo un po' ti stanchi di girare
restiamo insieme questa notte,
mi hai detto no per troppe volte
Luna.
E guardo il mondo da un oblo',
mi annoio un po'
se sono triste mi travesto come Pierrot
poi salgo sopra i tetti e grido al vento
guarda che anch'io ho fatto a pugni con Dio.
Ho mille libri sotto al letto, non leggo piu'
ho mille sogni in un cassetto, non lo apro piu'
parlo da solo e mi confondo e penso
che in fondo si, sto bene cosi',
Luna.
Luna tu parli solamente a chi e' innamorato
chissa' quante canzoni ti hanno gia' dedicato
ma io non sono come gli altri
per te ho progetti piu' importanti,
Luna.
Luna non essere arrabbiata, dai non fare la scema
il mondo e' piccolo se e' visto da un'altalena
sei troppo bella per sbagliare,
solo tu mi puoi capire, Luna.
E guardo il mondo da un oblo', mi annoio un po'
a mezzanotte puoi trovarmi vicino a un juke-box
poi sopra i muri scrivo in latino
evviva le donne, evviva il buon vino.
Son pieno di contraddizioni, che male c'e'
adoro le complicazioni, fanno per me
non mettero' la testa a posto mai
e a maggio vedrai che mi sposerai,
Luna.
Luna non dirmi che a quest'ora tu gia' devi scappare
in fondo e' presto l'alba ancora si deve svegliare
bussiamo insieme ad ogni porta
se sembra sciocco cosa importa, Luna.
Luna che cosa vuoi che dica non so recitare
ti posso offrire solo un fiore poi portarti a ballare
vedrai saremo un po' felici,
e forse molto piu' che amici,
Luna.
(Luna, Gianni Togni)

Συνοδοιπόροι

2006-08-08T23:16:00.000+03:00

Εκπτώσεις

2006-07-31T09:02:00.000+03:00

Αυγή

2006-07-30T15:41:00.000+03:00

Η ζωή είναι δεν είναι ασπρόμαυρη
Είναι μια πανδαισία χρωμάτων
Γι' αυτό
Την επόμενη φορά που θα έχεις την τύχη
Να αντικρίσεις την αυγή
Να φλερτάρει με τη θάλασσα
Απόλαυσε τα χρώματα
Και
Σκέψου ότι η μέρα σε περιμένει

Stripes & shadowS

2006-07-07T11:07:00.000+03:00

2006-06-13T13:52:00.000+03:00

If you wanna ride Don't ride the white horse If you wanna ride Don't ride the white horse White horse Don't ride the white horse White horse Don't ride the white horse No, no, no If you wanna ride Don't ride the white horse, no If you wanna ride Don't ride the white horse, no If you wanna ride Don't ride the white horse, no If you wanna ride Don't ride the white horse, no White horse Don't ride the white horse White horse Don't ride the white horse No, no, no If you wanna be rich You got to be a bitch I said, rich, bitch If you wanna be rich You got to be a bitch Rich, bitch Rich, you bitch If you wanna ride Ride the white pony Ride, ride the white pony White pony White pony Rich, you bitch If you wanna ride Ride the white pony Ride, ride the white pony White pony White pony

(White Horse, Laid Back)

2006-06-06T23:40:00.000+03:00

“…λέω, άδραξε τους πεθαμένους θεούς μέσα
στο χορτάρι των καβουριών!
Λέω ότι ο φοίνικας είναι επικερδής
Λέω, κοίτα, κοίτα, κοίτα
γύρω μας:
όλη η αγάπη είναι δική μας
ο ήλιος είναι ο σκύλος μας δεμένος στο λουρί του
τίποτα δε μπορεί να μας νικήσει!
γάμα το σολομό!
Το μόνο που μας χρειάζεται είναι να πλησιάσουμε
το μόνο που μας χρειάζεται είναι να σύρουμε
έξω από τους τεφρούς τάφους,
το χώμα, τη βρωμιά,
την καρό ελπίδα των θαμπών καταβολάδων μέχρι
τις αισθήσεις μας. Δεν έχουμε τίποτα να πάρουμε και
να δώσουμε, το μόνο που μας χρειάζεται είναι
ν’ αρχίσουμε, ν’ αρχίσουμε, ν’ αρχίσουμε…!’’

Μπουκόφσκι, Πόλη των Αγγέλων

Ο εναέριος χώρος του Αιγαίου

2006-06-06T12:03:00.000+03:00

Το καθεστώς του εναέριου χώρου στο διεθνές δίκαιο

Το ενδιαφέρον της διεθνούς κοινότητας για τον εναέριο χώρο προκλήθηκε από τη στιγμή που προέκυψαν προβλήματα χρήσης του, δηλαδή από τη στιγμή που αναπτύχθηκαν η αεροπλοΐα και οι ασύρματες τηλεπικοινωνίες. Σε ένα πρώτο στάδιο, οι κανόνες για τον αέρα ακολουθούσαν πιστά τους αντίστοιχους κανόνες επίγειας εφαρμογής (κυριαρχία στο έδαφος, στη θάλασσα κλπ), και τα κράτη εφάρμοζαν στον εναέριο χώρο αναλογικά τις διατάξεις που εφάρμοζαν στον υποκείμενο χώρο της ξηράς ή του υγρού στοιχείου. Η απελευθέρωση του αέρα, με τη δημιουργία ανεξάρτητων κανόνων δικαίου του αέρα, από τα επίγεια «δεσμά» του ολοκληρώνεται με τη σύναψη της πρώτης πολυμερούς Σύμβασης για τη Ρύθμιση της Εναέριας Κυκλοφορίας (Παρίσι,1919), η οποία επισφραγίζει τους βασικούς κανόνες του δικαίου, διαμορφώνοντας δύο ζώνες εναέριου χώρου:
· τον εθνικό εναέριο χώρο, που βρίσκεται στην κυριαρχία του υποκείμενου κράτους, και
· το διεθνή εναέριο χώρο, που είναι ελεύθερος από κάθε κρατική κυριαρχία.
Η νέα ζώνη του διεθνούς δικαίου, ο εναέριος χώρος, αναπτύσσεται δικαιικά ως το τέλος του Β’ Παγκόσμιου πολέμου, οπότε η διεθνής κοινότητα, στη Συνδιάσκεψη του Σικάγου, το 1944, υιοθέτησε τη Σύμβαση του Σικάγου για τη Διεθνή Πολιτική Αεροπορία.
Σχετικά με τον εθνικό εναέριο χώρο, το άρθρο 1 της Σύμβασης του Σικάγου ορίζει: «Τα συμβαλλόμενα Κράτη αναγνωρίζουν ότι έκαστον Κράτος έχει την πλήρη και αποκλειστική κυριαρχίαν επί της υπεράνω του εδάφους του ατμοσφαιρικής εκτάσεως». Και επεξηγεί την έννοια του εδάφους στο άρθρο 2: «Δια τους σκοπούς της παρούσης συμβάσεως, ως εδαφικά όρια Κράτους τινός εννοούνται αι εκτάσεις του εδάφους αυτού μετά των προσκείμενων εις ταύτας χωρικών υδάτων υπό την κυριαρχίαν, ηγεμονίασν, προστασίαν ή εντολήν του Κράτους τούτου». Ο κανόνας αυτός της συνθήκης του Σικάγου, παρόλο που είναι συμβατικός, θεωρείται ότι κωδικοποιεί κανόνες εθιμικού δικαίου.
1) Ο εθνικός εναέριος χώρος
Η Ελλάδα είχε θεσπίσει πιο νωρίς τα όρια του εθνικού εναέριου χώρου με το Προεδρικό Διάταγμα της 6ης/18ης Σεπτεμβρίου 1931 «Περί καθορισμού πλάτους χωρικών υδάτων όσον αφορά τα ζητήματα της Αεροπορίας και της Αστυνομίας αυτής», όπου αναφέρεται: «[…] Ορίζομεν το πλάτος της ζώνης των χωρικών υδάτων της αναφερόμενης εν τω άρθρ. 2 του Νόμου 5017 εις 10 ναυτικά μίλια από των ακτών της Επικρατείας […]».
Η ρύθμιση αυτή επεξέτεινε, ουσιαστικά, την εποχή εκείνη την αιγιαλίτιδα ζώνη των 3 ναυτικών μιλίων- που είχε προηγουμένως αποδεχθεί η Ελλάδα- στα 10.ν.μ.. Αλλά η διεύρυνση αυτή δεν αφορούσε στο σύνολο των λειτουργιών της αιγιαλίτιδας και των αντίστοιχων δικαιωμάτων κυριαρχίας του παράκτιου κράτους, αλλά μόνο στη λειτουργία του ελέγχου των αεροπλάνων πάνω από την αιγιαλίτιδα ζώνη. Το καθεστώς ατό διατηρήθηκε αμετάβλητο ακόμα και όταν ο νόμος του 1936 τροποποίησε την έκταση της αιγιαλίτιδας στα 6 ν.μ.
Η έμπρακτη αμφισβήτηση του εθνικού εναέριου χώρου από την Τουρκία
Η Τουρκία, αφού είχε ανεπιφύλακτα δεχθεί το καθεστώς του 10 ν.μ. του ελληνικού εναέριου χώρου, άρχισε αιφνίδια να τον αμφισβητεί, την επαύριο της εισβολής της στην Κύπρο και τη δημιουργία της ελληνοτουρκικής κρίσης. Την 1η Σεπτεμβρίου 1974, η Τουρκία ζήτησε με τηλεγράφημά της προς την ελληνική Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας να περιορίσει τον εθνικό εναέριο χώρο στα 6 ν.μ. -στα όρια δηλαδή της αιγιαλίτιδας ζώνης της- για τους σκοπούς αεροναυτικών γυμνασίων της στο Αιγαίο. Η ελληνική πλευρά δεν αποδέχτηκε την τουρκική πρόταση και η Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας συνέχισε, όπως και στο παρελθόν, να περιλαμβάνει στις ΝΟΤΑΜ που εξέδιδε, για τη χρήση των πολεμικών αεροπλάνων που πετούσαν πάνω από το Αιγαίο, τον όρο ότι «κανένα αεροσκάφος δεν επιτρέπεται να προσεγγίσει το ελληνικό έδαφος πιο κοντά από 10 ν.μ.» .
Το ζήτημα της αμφισβήτησης του εθνικού εναέριου χώρου συνδυάστηκε, από την Τουρκία, με το θέμα της επιθυμητής γι’ αυτήν τροποποίησης της ελληνικής Περιοχής Πληροφόρησης Πτήσεων (βλ. παρακάτω). Στην προσπάθειά της, λοιπόν, να πετύχει έμπρακτη αμφισβήτηση και των δύο καθεστώτων –την οποία και να επικαλείται στην Ελλάδα και στους αρμόδιους διεθνείς οργανισμούς ως πράξεις μη αναγνώρισης των σχετικών καθεστώτων- η Τουρκία ξεκίνησε, από το 1975, την πρακτική των παραβιάσεων και των παραβάσεων των θεσμών του εναέριου χώρου του Αιγαίου. Η πρακτική αυτή συνίσταται σε στρατιωτικές πτήσεις μέσα στον εθνικό εναέριο χώρο της Ελλάδας – στις περιοχές των ακραίων ελληνικών νησιών- οι οποίες λαμβάνουν χώρα στο χωρικό διάστημα ανάμεσα στα 6 και στα 10 ν.μ., που οι Τούρκοι αμφισβητούν. Όπως και στις Περιοχή Πληροφόρησης Πτήσεων, στην οποία εισέρχονται χωρίς προειδοποίηση και χωρίς τήρηση των σχετικών κανονισμών. Οι ενέργειες αυτές συνιστούν παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου, αφού παραβιάζουν την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας (κάθε πτήση πάνω από το εθνικό έδαφος ή μέσα σε αυτό απαιτεί συναίνεση του κράτους), ή παραβάσεις διεθνών κανονισμών, στην περίπτωση της Περιοχής Πληροφόρησης Πτήσεων.
Θα πρέπει αν επισημανθεί ότι τα τελευταία χρόνια (από το 1983 και μετά), οι παραβιάσεις και παραβάσεις των Τούρκων έχουν ποιοτικά μεταβληθεί. Ενώ στο παρελθόν τα τουρκικά πολεμικά αεροπλάνα εισέρχονταν στιγμιαία στον εθνικό εναέριο χώρο της Ελλάδας και απομακρυνόταν αμέσως, με κατεύθυνση το τουρκικό έδαφος, με αποτέλεσμα να μην είναι δυνατό να αναχαιτιστούν από τα ελληνικά αεροσκάφη, τα τελευταία χρόνια υιοθετείται, σε αρκετές περιπτώσεις, η παραμονή των τουρκικών αεροσκαφών στον εναέριο χώρο του Αιγαίου, όπου και διεξάγονται εικονικές αερομαχίες με τα ελληνικά αεροσκάφη που τα πλησιάζουν για να τα αναχαιτίσουν ή να τα αναγνωρίσουν.
Νομικά επιχειρήματα για τον εθνικό εναέριο χώρο από πλευράς του ουσιαστικού διεθνούς δικαίου
Σχετικά με το σημερινό καθεστώς του εθνικού εναέριου χώρου πρέπει να ειπωθούν τα παρακάτω:
Ι. Ο εθνικός εναέριος χώρος δε μπορεί να είναι μεγαλύτερος από την προβολή στον αέρα του αθροίσματος του επίγειου εδάφους ενός κράτους, εκτός αν συμφωνία ή ειδικό έθιμο φανερώνουν τη συναίνεση των ενδιαφερομένων κρατών για το αντίθετο.
ΙΙ. Ο εθνικός εναέριος χώρος δεν είναι δυνατό να διευρυνθεί, πέρα από τα όρια του αθροίσματος αυτού, με βάση ένα γενικό και αφηρημένο δικαίωμα διεύρυνσης που έχει, ή μπορεί να αποκτήσει, το υποκείμενο κράτος για το επίγειο έδαφός του. Για να έχει το τελευταίο τη δυνατότητα διεύρυνσης της εναέριας ζώνης θα πρέπει να ασκήσει το δικαίωμά του για επίγεια διεύρυνση. Αυτό προκύπτει από το άρθρο 2 της Σύμβασης του Σικάγου, που ορίζει με σαφήνεια ότι οι επίγειες περιοχές που προσδιορίζουν, με την προβολή τους, τα όρια του εθνικού εναέριου χώρου, πρέπει να βρίσκονται κάτω από την κυριαρχία, προστασία ή κηδεμονία του κράτους που διεκδικεί τον αντίστοιχο αέρα. Δεν αρκεί, συνεπώς, το κράτος να μπορεί, και να δικαιούται, να έχει μια αιγιαλίτιδα ζώνη 12 ν.μ., για να έχει εναέριο χώρο 12 ν.μ., αλλά πρέπει να έχει καθιερώσει την πρώτη –με κάθε νόμιμη πράξη- για να απολαύσει και τη δεύτερη.

Από την άλλη πλευρά, εκεί όπου η Ελλάδα φαίνεται να είναι εξαιρετικά ισχυρή είναι στο επιχείρημα της διάρκειας εφαρμογής του καθεστώτος. Στο επιχείρημα, δηλαδή, ότι το καθεστώς των 10 ν.μ. εφαρμόστηκε ακώλυτα για πενήντα περίπου χρόνια, με την αναγνώριση και, συνακόλουθα, τη συναίνεση των ενδιαφερομένων κρατών.
2) Περιοχή Πληροφόρησης Πτήσεων (F.I.R.) στο Αιγαίο
Η ανάπτυξη των αεροπορικών μεταφορών μετά το τέλος του Β’ παγκόσμιου πολέμου και η συνεπαγόμενη πύκνωση της κυκλοφορίας των αεροπλάνων στον αέρα οδήγησε στην ανάγκη να προσδιοριστούν, από τη διεθνή κοινότητα, κανόνες και κανονισμοί εναέριας κυκλοφορίας. Έτσι η Σύμβαση του Σικάγου, που αποτέλεσε και αποτελεί τον καταστατικό χάρτη των διεθνών αεροεπικοινωνιών, συνοδεύτηκε από 17 παραρτήματα, που αποσκοπούσαν να καλύψουν πρακτικά προβλήματα κυκλοφορίας και μεταφορών στον αέρα, ενώ ο Διεθνής Οργανισμός Πολιτικής Αεροπορίας (International Civil Aviation Organisation -ICAO), που ιδρύθηκε από τη σύμβαση, ανέλαβε, ως ένα από τα πρώτα έργα του, να χαράξει σταθερούς εναέριους διαδρόμους, μέσα στους οποίους θα κινούνταν υποχρεωτικά τα αεροσκάφη.
Η χάραξη όμως των αεροδιαδρόμων δεν ήταν αρκετή. Η πυκνότητα και η συχνότητα των αερομεταφορών σύντομα απαίτησε και την καθιέρωση ελέγχου και συντονισμού των πτήσεων από επίγεια κέντρα, για χάρη της ασφάλειάς τους. Και για μεν τις περιπτώσεις των αεροδιαδρόμων ή των τμημάτων τους που διέσχιζαν εθνικό εναέριο χώρο, το πρόβλημα του ελέγχου και του συντονισμού λυνόταν εύκολα, με την ανάληψη αυτής της ευθύνης από τα υποκείμενα επίγεια εθνικά κέντρα. Για τους αεροδιάδρομους, όμως, που βρίσκονταν σε διεθνή εναέριο χώρο – και για τους οποίους όχι μόνο δεν υπήρχε έλεγχος, αλλά αυτός θα ήταν και παράνομος αν προερχόταν από τρίτο κράτος- έπρεπε να βρεθεί μια λύση.
Η λύση που υιοθετήθηκε ήταν η κατανομή του συνόλου του εναέριου χώρου της υφηλίου σε ζώνες επίγειας ευθύνης. Οι ζώνες αυτές ονομάστηκαν Περιοχές Πληροφόρησης Πτήσεων (Flight Information Regions - F.I.R.) και διαμορφώθηκαν, με βάση λειτουργικά κριτήρια, με το εξής σκεπτικό: Καταρχήν κάθε κράτος αναλαμβάνει, με τα επίγεια κέντρα του, τον έλεγχο και το συντονισμό του αέρα πάνω από το έδαφός του. Στην περίπτωση που το κράτος είναι παράκτιο είναι δυνατόν να αναλάβει και τμήμα του διεθνούς εναέριου χώρου που παράκειται του εδάφους του. Με τον τρόπο αυτό, και με κατάλληλες οριοθετήσεις, το σύνολο του διεθνούς εναέριου χώρου διανέμεται στα γειτονικά παράκτια κράτη, τα οποία κι έχουν την ευθύνη και τις αρμοδιότητες που τους απονέμει η λειτουργία της ζώνης. Από πλευράς διαδικαστικής μεθόδευσης της διανομής αποφασίστηκε η οργάνωση συνδιασκέψεων, κατά γεωγραφικές περιοχές, με τη συμμετοχή όλων των κρατών που συναπαρτίζουν την περιοχή, και η κατανομή του χώρου και των σχετικών αρμοδιοτήτων με κοινή απόφασή τους.
Με τη διαδικασία αυτή το ελληνικό F.I.R. χαράχθηκε ακολουθώντας τα χερσαία σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία, Γιουγκοσλαβία, Βουλγαρία και Τουρκία (στον Έβρο), ενώ στη θαλάσσια περιοχή του Ανατολικού Αιγαίου από το Δέλτα του Έβρου ως το Καστελόριζο ακολούθησε μια γραμμή που, σε χοντρικές γραμμές, συμπίπτει με τα όρια της αιγιαλίτιδας ζώνης Ελλάδας- Τουρκίας ή, καλύτερα, με τη «γραμμή όπου τελειώνουν τα τουρκικά χωρικά ύδατα στο Αιγαίο» (Χρ. Σεζανίδης). Το κέντρο ελέγχου της περιοχής είναι το αεροδρόμιο των Αθηνών (Athinai F.I.R.).
Όσον αφορά την Τουρκία, και για την περιοχή που εδώ αναφέρεται, το κέντρο ελέγχου της Κωνσταντινούπολης περιορίζεται στις πτήσεις πάνω από την αιγιαλίτιδα ζώνη στο Αιγαίο και στο δυτικό τμήμα της Τουρκίας (ευρωπαϊκή Τουρκία, τμήμα της ασιατικής Τουρκίας), ενώ ένα δεύτερο κέντρο ελέγχου, της Άγκυρας, έχει αρμοδιότητες στο έδαφος της Ανατολίας, στη Μαύρη Θάλασσα και στην Ανατολική Μεσόγειο, κάτω από τα νότια παράλιά της. Με τις ρυθμίσεις αυτές η Τουρκία είχε σαφώς συμφωνήσει και δεν είχε εκδηλώσει, κατά τη διάρκεια της μορφοποίησής τους, καμιά διάθεση να ελέγχει περιοχές άλλες από αυτές που, με τη συναίνεσή της, της αποδόθηκαν.

Η τουρκική αμφισβήτηση του F.I.R.
Η εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο αποτελεί, όπως και για άλλες περιπτώσεις, τη γενέθλια περίοδο αμφισβήτησης του ελληνικού F.I.R.. Η αμφισβήτηση αυτή παίρνει έμπρακτη μορφή με την έκδοση ΝΟΤΑΜ, με τις οποίες κήρυττε «Επικίνδυνες Περιοχές» (Danger Areas) τμήματα του Ανατολικού Αιγαίου, που εντάσσονταν στο ελληνικό F.I.R., με το αιτιολογικό της ασφάλειας των δυτικών ακτών της. Η ενέργεια αυτή, που αποτελούσε σαφή παρέμβαση στις διεθνείς αρμοδιότητες της Ελλάδας, έγινε αντικείμενο άμεσων διαμαρτυριών από την τελευταία. Το αποτέλεσμα ήταν ότι στις 2 Αυγούστου 1974 η Τουρκία ανακάλεσε τις παράνομες αυτές πράξεις της.
Στις 6 Αυγούστου 1974 η Τουρκία εξέφρασε καθαρά την αναθεωρητική της τάση με την έκδοση της ΝΟΤΑΜ 714. Η ΝΟΤΑΜ 714 χάραζε μια γραμμή αναφοράς (reporting line) στο μέσο περίπου του Αιγαίου, και γνωστοποιούσε ότι τα αεροπλάνα που θα περνούσαν ανατολικά της γραμμής αυτής θα έπρεπε να αναφέρονται στο κέντρο του F.I.R. της Κωνσταντινούπολης και να παίρνουν οδηγίες πτήσης από αυτό. Η τουρκική αυτή ενέργεια αποτελούσε, όπως είναι άμεσα κατανοητό, ένα εγχείρημα de facto τροποποίησης των ορίων του F.I.R. της Ελλάδας και διαμόρφωνε μια οριοθετική γραμμή η οποία, αν τη συνέκρινε κανείς με τα όρια της υφαλοκρηπίδας που de facto, πάλι, διεκδικούσαν οι Τούρκοι στο βυθό του Αιγαίου, ανταποκρινόταν σε μια διχοτομική γραμμή, η οποία διαχώριζε το Αιγαίο στα δύο: μισό ελληνικό, μισό τουρκικό.
Η αντίδραση της Αθήνας περιορίστηκε, σε πρώτη φάση, στην έκδοση της ΝΟΤΑΜ 1018 η οποία χαρακτήριζε την τουρκική ΝΟΤΑΜ ανυπόστατη και συνιστούσε στη διεθνή αεροπλοΐα να συμμορφώνεται στα νόμιμα. Σε μια δεύτερη φάση, όμως, που ακολούθησε την προέλαση των Τούρκων στην Κύπρο και τις απορριπτικές απαντήσεις της Τουρκίας στις διαμαρτυρίες της Αθήνας για παρανομίες στο F.I.R., η ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε να δράσει αιχμηρά: στις 13 Σεπτεμβρίου η Ελλάδα εκδίδει τη ΝΟΤΑΜ 1157, με την οποία κηρύσσει το Αιγαίο «Επικίνδυνη Περιοχή». Η ενέργειά της αυτή νέκρωσε τη διεθνή αεροπλοΐα σε όλο το Αιγαίο για 6 περίπου χρόνια - με ελάχιστες εξαιρέσεις- και διαμόρφωσε ένα σταθερό καθεστώς ως το 1980, που η Τουρκία ήρε τη δική της ΝΟΤΑΜ.
Τα επιχειρήματα των δύο κρατών
Από πλευράς τρόπου και μεθόδων επίλυσης των ζητημάτων που έχουν εγερθεί από την Τουρκία σχετικά με το F.I.R., οι θέσεις των μερών είναι σαφείς: η μεν Τουρκία έχει προτείνει –και δεν υπάρχουν στοιχεία που να τεκμηριώνουν τροποποίηση της αρχικής στάσης της- μια συνολική διαπραγμάτευση των θεμάτων του F.I.R., συμπεριλαμβανομένης, προφανώς, και της γενικότερης αναθεώρησης του καθεστώτος. Η Ελλάδα, αφού σε ένα πρώτο στάδιο είχε συμφωνήσει να διαπραγματευτεί – τουλάχιστον ορισμένα από τα ζητήματα που είχε θέσει η Τουρκία και που φαίνονταν να έχουν διμερή χαρακτήρα - έχει σήμερα τροποποιήσει τη στάση της. Με βάση την πείρα των πολυετών διαπραγματεύσεων αλλά και το σκεπτικό ότι τα θέματα του F.I.R. δε μπορούν να ενταχθούν στο σκεπτικό ενός διμερούς ζητήματος (μιας διμερούς διαφοράς που να μπορεί να δοθεί με το διεθνές δίκαιο) η ελληνική κυβέρνηση αρνείται συζητήσεις για το F.I.R.. Όσες συζητήσεις, κύριες ή παρεμπίπτουσες, έχει δεχθεί να διεξαγάγει, τις έχει πραγματοποιήσει στα πλαίσια των οργάνων του ICAO.
Πηγές:
Χρήστος Ροζάκης, «Το διεθνές νομικό καθεστώς του Αιγαίου», σε: «Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις 1923-1987», διάφ. συγγρ., β’ έκδοση, εκδόσεις «Γνώση», Αθήνα 1991)
“The New International Law of the Sea and the Legal Status of the Aegean Sea”, N. Poulantzas, R.H.D.I., 44 (1991)

il ritorno

2006-05-20T13:59:00.000+03:00

Η Β., ο Γ. και η Γιουροβίζιον

2006-05-19T15:02:00.000+03:00

Πριν από ένα χρόνο είχαμε μαζευτεί στο σπίτι της φίλης μου της Β. για να δούμε το Φεστιβάλ τραγουδιού της Γιουροβίζιον. Η Β. είναι πολύ μεγάλη φαν του θεσμού. Από την αρχή είχε την προαίσθηση (μάλλον όπως κάθε χρόνο) ότι κάτι καλό θα μας έβγαζε η Έλενα Παπαρίζου. Εγώ το όλο νταβαντούρι το είδα ως μια ευκαιρία να ξαναβρεθούμε όλοι μαζί και να πιούμε κανένα ρακάκι (έχω ξεπεράσει το μικρόβιο της Γιουροβίζιον μαζί με τις άλλες παιδικές αρρώστιες εδώ και πολλά χρόνια). Κάτι μου ΄λεγε όμως κι εμένα ότι θα πήγαινε καλά η συμμετοχή της Ελλάδας: Είχα δει τι τρελή προώθηση είχε κάνει στο ΜTV και από δω κι από κει η Ελλάδα και κατάλαβα ότι το είχε πιάσει, επιτέλους, το νόημα…
Η Β. όλη τη βραδιά αναπηδούσε από τον καναπέ και ζητωκραύγαζε υπέρ της Έλενας… Δήλωνε μάλιστα εξ αρχής ότι αν τύχαινε και βγαίναμε πρώτοι θα έκλεινε από την επομένη εισιτήρια για τον τελικό στην Αθήνα….
Η Έλενα κέρδισε, εμείς βγήκαμε και το γιορτάσαμε μέχρι πρωίας. Όταν η Ελλάδα διακρίνεται κάπου έχει πλάκα έξω, όλοι είναι υπερήφανοι (!) σαν να έριξαν όλο τον προσωπικό τους μόχθο, παίρνουν παιδιά, σκυλιά, σημαίες, ντουντούκες και εξορμούν για να πανηγυρίσουν το θρίαμβο (!)…
Σύντομα η Β. φρόντισε να προμηθευτεί εισιτήρια για τη μεγάλη βραδιά.
Απ’ όλη την προετοιμασία- γέμισμα των «ειδήσεων» στην tv, αυτό που είχα στο μυαλό μου ήταν ότι η Β. θα ήταν εκεί και θα πραγματοποιούσε το όνειρό της, μαζί με το Γ., τον αρραβωνιαστικό της.

Ο Γ. είχε την ατυχία να βρεθεί, πριν από μερικά χρόνια, σε λάθος μέρος και με λάθος άτομα. Είχε μια εκκρεμότητα με τη δικαιοσύνη, την οποία έλπιζαν, ο Γ. και η Β., να την κλείσουν σύντομα, ώστε το Μάιο να έχουν όλη την ηρεμία να απολαύσουν το Φεστιβάλ από κοντά. Θεώρησαν δεδομένο ότι θα αποδεικνυόταν περίτρανα η μη ανάμειξη του Γ. στην ιστορία.
Εμείς, γνωρίζαμε το Γ., και ξέραμε ότι ήταν άδικο όλο αυτό. Ο Γ., γνωρίζοντας τον εαυτό του, δεν έδωσε ιδιαίτερη βαρύτητα στην υπεράσπισή του… Το δικαστήριο όμως δεν πείστηκε. Η δίκη έγινε, οι άλλοι αθωώθηκαν. Ο Γ. καταδικάστηκε, πρωτόδικα, με την ποινή της ισόβιας κάθειρξης.

Ο Γ. είναι μέσα.
Η Β. δε θα είναι στον τελικό του Ο.Α.Κ.Α.
Μερικές φορές η ζωή είναι άδικη.
Αύριο βράδυ δε θα παρακολουθήσω το Φεστιβάλ, λόγω «ανειλημμένων κοινωνικών υποχρεώσεων». Δε θα περάσω έτσι ωραία όπως πέρυσι, όπως και κανένας από την περσινή παρέα.

Στους φίλους μου Β. και Γ. αφιερωμένη η αυριανή βραδιά...

riappacificazione

2006-05-16T11:07:00.000+03:00

some trees

2006-05-10T12:09:00.000+03:00

Μανιταροκεφάλι (ταλαντούχο)

2006-04-11T22:31:00.000+03:00

Ο Στέλιος ήταν πάντα ανήσυχο πνεύμα.
Του αρέσει το design, η μουσική, η φωτογραφία,
η ζωγραφική, η ηθοποιία, η συγγραφή, η δημοσιογραφία, και αυτά είναι
μόνο μερικές πτυχές από το ταλέντο του.
Είναι μεγάλη τιμή για το Ρέθυμνο που ζει και εργάζεται στην πόλη μας
και δική μου που είναι φίλος μου.
Τώρα και σε
blog

(δεν είναι Fernand Leger, δεν είναι Robert Delaunay,
είναι έργο του Στέλιου που κοσμεί το γραφείο μου)

Indecent Proposal

2006-03-27T18:20:00.000+03:00

Ντριννννν!

-Παρακαλώ;
-Ο κύριος Πολυχρόνης;
-Ο ίδιος.
-Είμαι ο Τάδε μεσίτης. Θυμίστε μου λίγο, το σπίτι που νοικιάζετε βρίσκεται Εκεί και είναι έτσι κι έτσι κι έτσι;
-Ναι, έτσι ακριβώς.

-Έχετε σκεφτεί να το νοικιάσετε ως οίκο ανοχής;
-Οίκο ανοχής;
-Ναι, οίκο ανοχής.
-Όχι!
-Σκεφτείτε το και αποφασίσετε. Εννοείται ότι η τιμή θα είναι μεγαλύτερη απ’ αυτήν που ζητάτε.
-Μάλιστα.
-Τουλάχιστον τα τριπλάσια.
-Εντάξει.
-Γεια σας.
-Γεια σας.

Αν το νοικιάσω θα βγάλω επιτέλους όσα έχω χάσει από τους παλιούς νοικάρηδες και τα φέσια τους. Θα ξεχρεώσω σύντομα όσα έδωσα για ανακαίνιση και δε θα περιμένω χρόνια. Αν το νοικιάσω απλά θα δώσω στέγη σε ένα επάγγελμα που ούτως ή άλλως υπήρχε και πριν το σπίτι μου και θα υπάρχει και μετά.

Αν το νοικιάσω οι γείτονες θα μου κόψουν την καλημέρα. Θα με παίρνουν τηλέφωνο και θα με βρίζουν. Θα γίνω συμμέτοχος στην ανηθικότητα και θα βάλω ένα λιθαράκι στην εξάπλωση της πορνείας. Αν το νοικιάσω δύσκολα θα το ξανανοικιάσω αργότερα σε οικογενειάρχες. Θα συνηθίσουν οι θαμώνες να έρχονται και μετά….

Τι να κάνω;
Τι να κάνω;
Τι να κάνω;
Τι να κάνω;

Τι να κάνω;

Τ ι ν α κ ά ν ω ;

Τ ι ν α κ ά ν ω ;

[από πάνω προς τα κάτω: Melting Telephone (Dali'), La cocina (Botero), Celestina (Botero), Rafaela (Lempicka), Magdalena (El Greco), The Little Paesant (Modigliani)]

Portami via

2006-03-27T11:42:00.000+03:00

boh!

2006-03-24T22:36:00.000+02:00

Σεξ στο αυτοκίνητο εν κινήσει. Σύλληψη των δύο εραστών

2006-03-20T09:44:00.000+02:00

Το αυτοκίνητο έκανε ζιγκ-ζαγκ: Η Τροχαία της περιοχής τούς σταμάτησε και τους βρήκε ημίγυμνους. 59 ετών εκείνος, 70 εκείνη.

Μπέργκαμο, Ιταλία:
Να πρωτοτυπήσουμε; Και πρωτοτύπησαν! Πράγματι, το τι έκανε το ζευγάρι επιβατών εκείνου του αυτοκινήτου που πήγαινε ζιγκ-ζαγκ επικινδύνως εν μέσω της εθνικής, οι άνδρες της Τροχαίας ούτε που μπορούσαν να το φανταστούν. Ακόμα περισσότερο όταν τους βρήκαν στο μπροστινό κάθισμα ημίγυμνους. Και δεν ήταν και παιδάκια: 59 εκείνος, 70 εκείνη.
Είχαν γευματίσει μαζί και πιθανόν αποφάσισαν να ολοκληρώσουν όμορφα την καλή παρέα οδηγώντας σε έναν παράλληλο δρόμο της εθνικής. Αλλά τα προκαταρκτικά άρχισαν πολύ νωρίς σε σημείο που ο άνδρας στο τιμόνι, 59 ετών, άρχισε να γδύνεται πολύ πριν σταματήσουν κάπου. Προφανώς ανυπομονώντας, η γυναίκα στο πλευρό του, 11 χρόνια μεγαλύτερή του, γδύθηκε κι αυτή γρήγορα. Αλλά το αυτοκίνητό τους, που προχωρούσε στο δρόμο δεξιά αριστερά, δεν ξέφυγε από την προσοχή ενός περιπόλου της Τροχαίας, που, παρατηρώντας ό,τι συνέβαινε, έκανε στροφή και τους ακολούθησε. Σταμάτησαν τους δύο εραστές μόλις προσπαθούσαν να στρίψουν στον κάθετο δρόμο.
Μετά από την πρώτη έκπληξη, οι αστυνομικοί άφησαν το ζευγάρι να ντυθεί. Και ανακάλυψαν ότι ο άνδρας ήταν επιπλέον και μεθυσμένος: το αλκοτέστ έδειξε τρεις φορές πιο πάνω από το επιτρεπόμενο. Του απαγγέλθηκε λοιπόν κατηγορία για οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ, του αφαιρέθηκε το δίπλωμα και τον έστειλαν σπίτι του για να βρει μια δικαιολογία στη σύζυγο. Καμία κατηγορία αντίθετα δεν απαγγέλθηκε προς τη γυναίκα.
(Corriere Della Sera)

Τα κεφάλια μέσα

2006-03-08T13:41:00.000+02:00

Τις μέρες που πέρασαν
αποφάσισα να υποδυθώ το μικροαστικό μου εαυτό.
Ντύθηκα αυτοσχέδια με την απαραίτητη μεταμφίεση.
Πήρα την καλή μου και πήγαμε σε πάρτι που είχαν ετοιμάσει γνωστοί μας.
Ξεφαντώσαμε.

Πήραμε μέρος και στη μεγαλειώδη παρέλαση με άλλα πουλιά

Γίναμε κουρούμπελα

Συνεχίσαμε τα ξέφρενα και μετά που μας αποχαιρέτισε ο Καρνάβαλος
εν χορδαίς και οργάνοις

Και ξανά πίσω στη νηφαλιότητα

Άνοιξε να μπει η άνοιξη

2006-02-21T18:11:00.000+02:00